´Omdat we willen helpen´

BALK

Een beetje bedeesd komen ze binnen. De Somalische Abdoulahi, de Eritrese Daniel en Samsung uit hetzelfde land en de Syrische Mohammed Uhd-Narziral-hendi zijn in het kader van NLDoet naar de zorgwoningen van Patyna in Balk getogen om daar vrijwilligerswerk te doen. Ze kijken wat vreemd om zich heen, kennen dit fenomeen niet echt. Dagbestedingscoach Wiesje Doorenspleet probeert uit te leggen wat er aan de hand is met de mensen in het huis. Dat landt soms niet helemaal, omdat ze sommige woorden niet begrijpen. Maar ook omdat dergelijke huizen in hun thuisland niet bestaan. Daar zorgt de familie voor ouderen of belandden ze op straat.

Het doel is om 1 huiskamer en een multifunctionele ruimte te verven. Mensen met dementie gaan terug in de tijd en bij Plantein willen ze er voor zorgen dat er kamers worden gemaakt zoals de bewoners ze kennen toen ze zelf nog bij vader en moeder woonden. Met meubels uit die tijd, kleuren uit die tijd en allerlei accessoires van toen. De huismeester komt aan het verven niet toe, daarom werd een oproep gedaan via NLDoet. Het voorwerk is al gedaan door twee CDA-ers in de ochtend, de vluchtelingen komen het afmaken.

Helpen

'We wilden helpen,'zegt Abdoulahi uit Somalië. Zelf deed hij ook al vrijwilligerswerk bij 't Haske. Een ander is werkzaam bij de Wurkjouwer. Vrijwilliger Pietsje Dijkstra vraagt of ze ook kleding mee hebben genomen die vies mag worden. NLDoet heeft te weinig shirtjes geleverd namelijk en het is geen goed idee om de verf op de kleding te krijgen. Dan komt Wiesje Doorenspleet met de oplossing:'We hebben wel verpleegsterjasjes. Die dragen we hier niet omdat de mensen die hier wonen niet in een ziekenhuisomgeving willen leven.' Wat schoorvoetend trekken 2 van hen de witte jassen aan. Er wordt gegrapt dat ze nu op dokters lijken. De anderen trekken een NLDoet shirtje aan. 'Willen jullie eerst taart of eerst werken,'vraagt Wiesje. Abdoulahi zegt resoluut:'Laten we beginnen.' Al dat gepraat lijkt hem niet te bekoren, hij wil aan de slag.'

Van goede wil

Niet iedereen heeft ervaring met het verven van muren, maar ze zijn van goede wil. Binnen een mum van tijd is de eerste muur van wit naar groen gekwast. Vooral de Syrische Mohammed gaat als een speer, maar ook de anderen laten zich beslist niet onbetuigd. Zo nu en dan steekt een bewoner een hoofd om de deur. 'Dat binne mar mooie swarte mantjes,'zegt een van hen. Een ander zegt dat de kleur mooi is. 'Het is de kleur van de hoop,'zegt ze. De mannen zijn wat ambivalent over de kleur. 'Ja, mooi, mooi zeggen ze, maar het klinkt niet helemaal overtuigd.' Nadat ook de tweede ruimte in een mum van tijd is geverfd, zit het er al weer op voor de mannen. Ze krijgen koffie, thee en gebak. 'Wat fantastisch dat mensen hier zo kunnen wonen,'zegt de Libische Salim die eerst ook zou meewerken, maar die huisvestingszaken moest regelen. 'In Libie wonen zieke ouderen bij hun familie of belandden ze op de straat.' Abdoulahi schrijft ondertussen het telefoonnummer van de begeleidster op. Hij weet wel iemand die vrijwilligerswerk in het centrum wil doen en gaat dat regelen. 'Zelf loop ik stage dus dat lukt niet. Maar ik weet wel iemand anders.'   Foto´s Modou Bojang      

Auteur

Meintje Haringsma