Campus Wyldemerk: 'Mensen willen niet eens praten'

HARICH

‘Dat mensen die tegen zijn niet eens willen praten. Dat begrijpen we vooral niet. ’ Dit zegt Lieuwe Zijlstra, een van de drie eigenaren van de Wyldemerk bv. Hij, Douwe Jaarsma en Romke Falkena wilden op het terrein van de voormalige grasdrogerij de leegstaande units die van alle gemakken zijn voorzien, gebruiken om cliënten van Hof en Hiem een prachtige zorgvakantie te bezorgen. Het plan wilden ze op alle mogelijke manieren wel bijstellen, maar Vereniging Campus Nee i.o. wilde niet eens met ze om tafel. Waarom dat zo is, begrijpt Zijlstra niet. ‘We hebben altijd alles willen bijstellen. Maar als mensen het gesprek niet eens met je aan willen gaan, hoe moet je dat nu dan doen?’

Nu bedrijven

Er rest het drietal nu nog maar één mogelijkheid en die wordt ook uitgevoerd: ‘We gaan er nu bedrijven vestigen. De grote verliezer is daardoor uiteindelijk de natuur. En dat had beslist niet gehoeven.’ Overigens treft ook de gemeente de nodige blaam. Die verstrekte een verkeerde vergunning, kwam afspraken niet na en communiceerde wel heel belabberd. ‘Ik heb tien mappen met correspondentie, dat alles gevoerd in 2 jaar. Dit hier is brief 253. We hebben op alle mogelijke manieren geprobeerd om manieren te vinden om het gebied goed in te richten. De gemeente beticht ons er nu van dat we niet mee willen werken aan een goed plan. In al deze mappen is te zien dat we er alles aan hebben gedaan om juist wel tot een goede invulling van het gebied te komen waarbij de natuur voorop staat. Die bedrijven hadden helemaal onze eerste voorkeur niet.’

School

Het drietal kocht het terrein van de voormalige grasdrogerij in 2014 nadat een experiment met een 24-uurs school was ‘mislukt.’ Eigenlijk alleen financieel, want de jongeren die als drop outs werden beschouwd deden het enorm goed. ‘Ook werden zij niet gedoogd door een groepje mensen uit de omgeving verenigd in de vereniging Campus Nee i.o., die tegen deze school op een zeer fanatieke en oneerlijke manier protesteerde.’ Zijlstra wordt er emotioneel van als hij zich een ontmoeting met een paar van hen herinnert. ‘Wij waren daar aan het werk, zij kwamen langs en vertelden hoeveel kansen ze er hadden gekregen, dat ze hun diploma hadden behaald en hoe goed het nu met ze ging. En dat ze bijzonder teleurgesteld waren dat dit initiatief was gestopt door de minister.’ Het liefst had hij gezien dat de school er gewoon was blijven staan. Maar er werd anders beslist.

Zorgvakantie

Toen de gebouwen leeg stonden, kwamen de drie heren in gesprek met Hof en Hiem. Die gaven aan dat zij graag een mogelijkheid wilden voor hun cliënten om met hun familie in de natuur vakantie te kunnen vieren. Wij vonden dat een heel goed plan. De gebouwen waren op dat moment van een bank,maar die wilde daar graag van af. Bovendien zijn ze uitermate geschikt voor dat doel. ‘Het zijn 4 grote units met 4 slaapkamers en slaapkamers voor de verzorgenden. Ook is er mogelijkheid voor een klein café, dat gerund kon worden door mensen met een beperking. We dachten dat Campus Nee met die invulling ook wel blij zou zijn. Daarom stuurden we het plan eerst naar hen toe en nodigden we ze uit voor een gesprek. Maar ze wilden niet eerder praten dan dat de units weg waren. Terwijl wij juist over de invulling van die units wilden praten.’ Bij de gemeente werden de plannen vervolgens dan maar ingediend met de vraag een principe uitspraak te doen. ‘Daar hebben we nooit een antwoord op gekregen. Via de ambtenaren werd ons wel gevraagd een nieuw bestemmingsplan te laten maken. Dit kostte ons heel veel geld. We wilden wat moois, dus dat hebben we toen maar gedaan.’

Ook tegen vakantie ouderen

De actiegroep schermt ondertussen met de uitspraak van de Raad van State. Daar werd duidelijk dat de gemeente de verkeerde procedure had gevolgd, namelijk dat ze een tijdelijke vergunning had afgegeven voor bouw van de school, maar de tijdelijkheid niet kon aantonen. De Raad van State heeft nergens vastgelegd dat de gebouwen er weg moesten ‘Maar de gemeente kan die bouw vervolgens wel gewoon legaliseren, maar dat wilde ze niet, onder druk van Campus Nee die met zeer dreigende en intimiderende taal kwam.’ Deze groep van slechts enkele mensen die met hun vereniging tegen de Campus School waren, waren nu ook tegen de vakanties voor ouderen en tegen een klein café waar mensen konden werken met een beperking. Daarmee hebben ze dat niet alleen onmogelijk gemaakt, zij dienen zich ook te realiseren dat zij hiermee aan de natuurterreinen grote schade hebben toegebracht. Want de raad koos uiteindelijk in de bijeenkomst van 13 mei 2015 door niet te legaliseren, vóór een invulling met bedrijven. ‘Dit werd ons in een brief ook bevestigd.’

Nieuwe invulling

Hoewel de drie eigenaren toen de gemakkelijkste weg hadden kunnen kiezen en direct hadden kunnen gaan voor het vestigen van bedrijven op die plek (het bestemmingsplan voorziet daar in) sliepen ze er een nacht over en besloten ze toch dat ze een mooi plan wilden maken. ‘We vroegen een gesprek aan met de burgemeester en de wethouder. Daarin werd ons een gesprek beloofd met de fractievoorzitters en eventueel een extra raadsvergadering. Daar is er echter nooit iets van gekomen.’ De provincie zag er echter wel brood in en er werden schetssessies (samen met landgoed Kippenburg) gehouden om te komen tot de mooiste plannen om het gebied in te richten. Het op een na beste plan volgens de provincie was om er één groot huis op te zetten met een tuin. Maar die tuin zou dan wel 20.000 vierkante meter worden, enorm dus in onze beleving. Bovendien hadden wij op dat plan een verlies van zo’n 3 ton. We vonden dat prima als de koopprijs niet gehaald werd, wij gecompenseerd werden. Maar ook dit plan kon niet rekenen op de steun van de gemeente. Die gaf aan dat we ons aan een democratisch genomen besluit moesten houden.’

Units verplaatst

De units worden nu verplaatst en komen voor een deel bij de manege te staan. Ze zullen ondermeer gaan dienen als boxen bij kampioenschappen als een paard even gestald moet worden en als wedstrijdgebouwen. Natuurorganisaties hebben tegen dat nieuwe plan geprotesteerd omdat de gebouwen in de vliegroute van de vleermuizen kwamen te staan. De stichting Gaasterlân Natuerlân wil niet praten. In gesprek met Natuurmonumenten hebben wij het plan bijgesteld. Zo kunnen natuur en mensen tevreden blijven. Helaas gaat dat voor het andere terrein niet gelden. De 30.000 vierkante meter bedrijventerrein zullen we nu gaan inrichten. Niet omdat we dat wilden, maar omdat andere mensen hun eigen belang voor alles wilden ’ doordrukken’ ook al zijn zij een hele kleine minderheid. Tekst: Meintje Haringsma

Auteur

Meintje Haringsma