David Brinkman 6 keer berg op tijdens Alpe ‘d Huzes

HARICH

David Brinkman is afgelopen week maar liefst zes de berg de Alpe ‘d Huzes opgefietst om geld in te zamelen voor onderzoek tegen kanker.

De totale opbrengst voor zijn actie tegen kanker bedraagt daarmee tot nu toe 2378,75 euro. Veel van dat geld kwam door statiegeldflessen in te zamelen in Harich en Ruigahuizen. Maar ook een spinning marathon bij Universal Gym in Balk en werving onder familieleden, vrienden en leraren van zijn school in Sneek leverden het bedrag op.

De familie Brinkman reed op zaterdagochtend 28 mei weg uit Harich naar de Franse Alpen. Na een schitterende rit door Duitsland en Zwitserland arriveerde het gezelschap om 9 uur ‘s avonds op de camping in Bourg d’ Oisans, op nog geen kilometer van de start van de beklimming. Het was precies hetzelfde plekje waar David en zijn vader Jan 2 jaar geleden stonden, toen ze voor de eerste keer meededen aan Alpe ‘d Huzes. Toen fietsten vader en zoon Brinkman elk 4 keer de berg op. Nu deed alleen zoon David dat, maar dan wel voor het maximum aantal van 6 keer.

Daarmee zat de familie ook meteen midden in de speciale Alpe d‘ Huzes sfeer met alle saamhorigheid en verhalen die daarbij horen. ‘Heel bijzonder, vooral ook vanwege de ontmoetingen met mensen die we helemaal niet kenden en hun verhalen. Alleen die ervaring is al een reden om erheen te gaan, aldus de gezinsleden.

Voorbereidingen

Er moest ter plekke het nodige worden voorbereid. Zondag en maandag kon David nog trainen: zondag op de bekende col met 21 bochten naar Alpe ‘d Huez zelf, en maandag rustig aan op de Col d’ Ornon, een kortere beklimming, 2/3 van de Alpe, vlakbij. David slaagde zondag glansrijk voor zijn examen, hij deed de test op zondag in circa 1 uur en 13 minuten. Gemiddeld zou hij net beneden de 1,30 moeten rijden om in zijn missie (6 keer berg op) te doen slagen.

Op de laatste twee dagen voor de tocht kon hij gaan uitrusten en zich voorbereiden op de grote dag van donderdag. Maar hij werkte vooral ook veel pasta en pannekoeken naaar binnen om de tocht te kunnen volbrengen. Op woensdag kon de familie ook vast in de stemming komen door de deelneem(st)ers aan de Alpe ‘d Huzus aan te moedigen. Zij fietsten en wandelden die dag 1 keer de berg op, voor hetzelfde doel.

Wel waren er nog wat logistieke probleempjes uit te puzzelen. Op donderdagochtend moesten er voldoende warme kleren en eten voor David aan de finish boven zijn. De klim was donderdagochtend vroeg al afgesloten voor autoverkeer en de kabelbaan ging zo vroeg nog niet omhoog. Dit werd opgelost doordat vader Jan ‘s nachts met een grote rugzak naar boven wandelde. Zo voltooide ook hij een schitterende nachtklim, met in alle bochten het licht van de door de deelnemers ingeleverde kaarsen.

Een tweede probleem vormden de afdalingen. Als minderjarige mocht David niet met de fiets afdalen. En de afdaling met kabelbaan en bus kostte teveel tijd. Dit werd opgelost doordat moeder Esther met de auto de busrit verving, waardoor het tijdverlies beperkt kon worden. Dinsdag werd dit getest en het werkte.

‘Toen deden we nog een schietgebedje voor een beetje geluk, goed weer en geen last met schaafwonden die David had opgelopen tijdens de training op de Posbank bij Rheden een paar weken geleden. Ook hoopten we dat er geen lekke banden zouden ontstaan. Een nerveuze onrustige woensdagavond brak aan.Net voor 5 uur startte David na het nuttigen van weer een stapel pannenkoeken met zijn eerste klim. De schrik sloeg direkt toe toen hij met een grote groep mede-klimmers voor de eerste bocht al 10 minuten lang stilstond. Een wandelende deelnemer was onwel geworden, had serieus hartprobleem en de ambulance moest eerst de berg op. Gelukkig gaat het goed en herstelt de man nu in het ziekenhuis. De fietsers mochten weer door. David kon een ijzersterk klimritme pakken en was net op tijd boven voor de eerste kabelbaan. Hij oogde fris aan de finish.’

Tijdens de 2e klim kon David laten zien wat hij echt kan: 1,10,57, ruim 24 minuten onder zijn PR van 2014. Breed lachend kwam hij boven. Intussen was het feest aan de finish vol losgebarsten, muziek, juichende, klappende en soms dansende supporters overal, deelnemers met vleugeltjes, maar ook deelnemers met tranen. Omdat het over verlies en ziekte van geliefden gaat.

Maagpijn

Klim 3 ging goed, 1,13,12, maar niet meer met het supergevoel van klim 2. David at goed na de klim, maar merkte wel dat het werkelijke gevecht was begonnen. Ondanks de opkomende maagpijn kon hij een nieuw klimritme vinden en klim 4 in 1,27,53 vol maken. Vader Jan keek regelmatig op het door hem opgestelde tijdschema en constateerde dat ook de afdalingen met kabelbaan en auto snel genoeg gingen. Zes beklimmingen konden nog steeds, maaar dan mocht er niet te veel tegen zitten.

Na klim 4 stopte Esther met chauffeur zijn, zij ging naar boven om David daar op te vangen en ook van het feest te genieten. Zus Sarah-Anna bleef boven voor het supporteren. Maar bij de start van klim 5 barstte de regen los en had David er een geduchte tegenstander bij. Toch kon hij goed door gaan en voltooide hij deze klim in 1,27,50. Hij trok snel droge wielerkleding aan, en net voor 6 uur kon David starten voor zijn laatste beklimming. De vraag was of hij het zou redden voor de sluitingstijd van 8 uur. Gelukkig was de regen intussen opgehouden.

Hoewel klim 5 veel energie gekost had en het steeds zwaarder werd en de pijn in maag en benen steeds groter, lukte het. Vlak voor half 8 bereikte David voor de laatste keer de top, na 1,34,56, nog altijd onder zijn oude PR van 2014.


Auteur

Redacteur