Wat verloren in een nieuw AZC

BALK

Wat verweesd kijkt de vrouw rond. Ze gaat zitten op een steen en kijkt wat verdwaasd rond.

Om haar nek een kruisje. Wie haar aanspreekt krijgt weinig respons. Ze houdt later de deur voor het gezelschap open en glimlacht. Maar dan blijkt dat ze maar een paar woordjes Nederlands spreekt, geen Engels en verder alleen haar eigen taal. Een jonge vrouw krijgt ondertussen instructies in het huis wat ze gaat bewonen. Ook zij ziet er wat verloren uit. De regels worden haar uitgelegd, ze staat naast het bed met de plastic cover. De journalisten proberen de bedden even uit, best hard en weinig comfortabel is hun oordeel. Locatiemanager Gerard de Lang van het COA verzorgt ondertussen een rondleiding. De huizen met een kleine huiskamer met 2 banken en een tafel, bevatten 3 slaapkamers. In de woningen kunnen 8 mensen worden gehuisvest, eventueel van verschillende nationaliteiten en bestaande uit mensen die elkaar niet kennen. Verder 1 wc en 1 douche en een gezamenlijk keukentjes. Potten en pannen moeten ze zelf aanschaffen. Voor vandaag is er een klein welkomstpakketje. Geen complete maaltijd, maar wat crackerspul, wat jam, boter en wat te drinken. Normaliter krijgen nieuwe bewoners altijd wel eten van zittende bewoners zegt De Lange, maar met een leeg centrum wordt hem dat niet. Daarom een klein pakketje. De mensen die nu zijn aangekomen, kunnen verder met een speciale app het dorp in om de eerste inkopen te dooen en de omgeving te verkennen. In een welkomstpakket wordt tevens aangetoond hoe mooi het in en rond Balk is. In de woningen verder twee stapelbedden in twee kamers, in de derde kamer geen slaapgelegenheid in de hoogte maar een gewoon bed. De nieuwe bewoners worden ondertussen van hot naar haar gesleept, het lijkt een beetje op aapjes kijken voor de aanwezige journalisten. Een paar bewoners geven ook aan dat ze liever niet op de foto willen. Hun stemmen klinken zacht. Een stel met kleine kinderen is wat toeschietelijker. Ze vinden het niet erg, van hen mogen best foto’s gemaakt. Ze spreken wel Engels. Hij sleept de grote Ikea tassen en plastic zakken waarin hun hele leven ligt opgeslagen uit de bus en zet ze op een kar. Vervolgens worden ze begeleid naar wat ze in het vervolg hun huis gaan noemen. Op de eerste dag dat de asielzoekers naar Balk komen, zijn het maar een paar personen. De dertig mensen verdwalen bijna in het immense gebied met allemaal huizen. In de loop van de week worden dat er 140 aldus De Lang. In de woningen zelf wordt ondertussen nog de laatste hand gelegd aan de inrichting. Zo moeten de Wifi kastjes nog aan de muur bevestigd. Erg belangrijk volgens De Lang, want daarmee verloopt veel communicatie met het thuisfront. De mensen die dinsdag arriveren komen uit de noodopvang of zijn in Nederland vanwege het verdrag met Turkije. Dat laatste betekent dus dat ze uit een ander land komen, meestal Griekenland of Italie. Hun nationaliteit verschilt: Syriers, mensen uit Eritrea, uit Irak en Somalië. Ook op de afdelingen waar COA, gemeente en vrijwilligers moeten werken is nog niet alles in orde. De gemeente kan mensen niet inschrijven in de basisregistratie, het werkt niet. Als het allemaal wel werkt, moeten de bewoners zich elke donderdag melden aldus de Lang. Dat gaat met hun vingerafdrukken. Als ze verschijnen geven ze aan dat ze gebruik willen blijven van de voorzieningen. Doen ze dat niet, dan kan er een sanctie gegeven worden en dat kan zelfs op een gegeven moment betekenen dat ze niet meer welkom zijn in het AZC. Later komt de burgemeester naar het centrum om de nieuwe bewoners de hand te schudden. Er is oranjekoek en koffie en thee. De buren zijn inmiddels wat milder en positiever zegt de locatiemanager. Met een paar van hen is al eens een gesprekje over de heg gevoerd.

Auteur

admin