‘Iedereen staat hier voor elkaar klaar’

KOUDUM

Als er een ding is waar de leden van de Morrarruters het over eens zijn op de reunie dag van het 25-jarig bestaan is dat de club één is met elkaar. ‘Iedereen staat voor elkaar, er zijn geen kliekjes,’ zeggen ze afzonderlijk van elkaar.

Zaterdag in het clubgebouw van de manege. Er wordt nog druk opgebouwd, filmpjes worden klaargezet die door de jaren heen zijn gemaakt van alle leuke activiteiten. Er wordt geschoven met stoelen, de koffie wordt gezet. Net voor drie uur als de meestereünisten nog moeten komen. Alleen Jolanda Wiersma uit Oudemirdum zit er al. ‘Ik was zelf altijd lid, maar heb zelf ook les gegeven. Nu heeft mijn dochter Marije het overgenomen Zij doet mee aan de show van vanavond.’ Daarmee duidt ze op de succesvolle avondshows die vrijdag en zaterdag zijn georganiseerd. Wel rijdt Jolanda nog wel zelf thuis. ‘En ik kom hier natuurlijk nog veel omdat zij rijlessen heeft en aan wedstrijden meedoet.’ Jolanda stopte tien jaar geleden na de geboorte van haar dochter. ‘Ik ben nog wel hal lid, maar door tijdgebrek ben ik gestopt met de lessen.’ Toch voelt ze zich enorm betrokken bij de club en wilde ze toch ook bij de reünie zijn. ‘Gewoon om te kijken of er mensen zijn van vroeger. Niet iemand specifiek, ik zie wel wie er komt.’ Jolanda is altijd lid geweest van de club omdat het zo’n fijne club is zegt ze. ‘Iedereen hoort erbij en je kunt echt op de mensen rekenen .’ De show die vrijdagavond is opgevoerd is volgens haar zo’n voorbeeld van die saamhorigheid. ‘Door iedereen opgepakt. Het was echt een leuke show. En het ging goed, hoewel het met de muziek nog wel even spannend was. Aan een band die speelt, zijn de paarden niet gewend. Maar wat is er weer veel werk verzet. En jong en oud doet mee.’ Cees en Tineke de Vries, is een paar dat is voortgekomen uit de paardenwereld. Cees is nog druk doende met allerlei werkzaamheden (dat is hij altijd, hij is een soort manusje van alles en wuift naar zijn vrouw. ‘Laat haar het woord eerst maar doen.’ Tineke is inmiddels penningmeester van de club en al lid sinds 1975. ‘Ja, ik ben altijd lid gebleven. En Cees was ook lid. Dan keek je wel eens naar elkaar en op een gegeven moment groeide er iets tussen ons. ‘Beide komen ze niet echt uit een paardenfamilie, maar neven en ooms hadden wel paarden en pony’s. Zo werd hen de liefde voor de sport ingegeven. Ze deden mee aan wedstrijden, met vrachtwagens vol werden de paarden en pony’s naar de desbetreffende wedstrijdlocaties gebracht. ‘En natuurlijk heel veel personenwagens die meegingen met de desbetreffende ruiters. Beregezellig altijd. En we bleven altijd hele dagen op die locaties of hier.’ Voorzitter Tsjikke de Bruin onderstreept die enorme saamhorigheid. Maar ook de gezelligheid. ‘Legendarisch zijn ook de weekenden naar Schoorl. Dan gingen we een heel weekend, alle paarden en pony’s mee en sliepen we daar. Fantastisch.’ Ze wijst naar Cees en Tineke. ‘En zij moesten een keer Romeo en Julia spelen en we zorgden zelfs voor een bruidssuite.’ Elk jaar was er een leuke activiteit vertelt ze en bijna 20 jaar werd dat weekend in Schoorl georganiseerd. ‘Maar het was zo moeilijk om de paarden daar over de duinen te krijgen, het strand op. Daarom gaan we nu niet meer naar Schoorl.’ Elk jaar was er bovendien een toneelstuk. ‘Ook dat is tekenend voor de club. Iedereen steekt gewoon heel veel tijd en energie in de Morraruters. Ook de accommodatie hebben we zelf gerealiseerd.’ Cees maakt ook even tijd voor een praatje. Opvallend is het geringe aantal mannen bij de club. Volgens hem is dat niet altijd zo geweest en is bij het mennen nog steeds een groot deel man. ‘Maar verder is de paardensport toch vooral een damessport,’zegt hij. Zelf reed hij al vanaf z’n zesde pony. Paardrijden doet hij nog steeds. ‘En ik spook hier wat om. Gewoon omdat het gezellig is met elkaar en omdat we heel erg één zijn met z’n allen. ‘ Hij wordt bijgevallen. ‘Al kwamen ze hier met een ezel binnen, dan was het nog goed. Als een kind blij is met een pony, dan is het gewoon goed. Hier maken we geen onderscheid. Iemand met veel geld en een duur paard is hier niet meer dan iemand met weinig geld en een paard dat minder gekost heeft of minder kan presteren. En of iemand nu in de B of in de Z2 (hogere dressuur) rijdt, het maakt niet uit.’ Jan Westhof schuift ook aan. Hij is 35 jaar lid, ‘(ik werd 1 week na de oprichting lid’) en werkt vooral achter de schermen. ‘Ik ben gewoon een liefhebber van het paard, hoef niet mee te doen aan wedstrijden. Thuis heeft hij er 12 lopen. Gewoon voor de hobby, omdat hij er gek op is. Op de club zorgt hij voor hand- en spandiensten. ‘Bij gelegenheid begeleid ik vooral de kinderen ook. Vaders en moeders hebben daar niet altijd tijd voor. Ik ben zelfstandig en kan die tijd wel vrijmaken. ’En wat hem bindt aan de Morraruiters? ‘Die saamhorigheid. We weten precies wat we aan elkaar hebben. We zien wat elkaars kracht is en kunnen op elkaar bouwen.’ Meintje Haringsma

Auteur

admin