Hallucinerend op de fiets

SONDEL

Wesley Schaper & Hendrik Carl Hospes stonden zaterdag om 18.00 uur klaar om een rit van 24 uur op de fiets te maken om geld in te zamelen voor Haiti. In de huiskamer van Hendrik Carl is veel familie bijeengekomen om het team te helpen bij de laatste voorbereidingen. Mem Tiertje heeft een flinke toilettas met medicijnen ingepakt en stopt zoonlief nog snel wat paracetamol toe. ‘Het is mooi zegt ze, maar ik vind het toch ook wel spannend.’

Wabe Schaper, de vader van Wesley lijkt het telefonische zenuwcentrum. Hij belt alsof zijn leven er van afhangt. In de kamer verder broers en zussen die wat springerig wachten tot de twee vertrekken. Als ze eenmaal buiten staan, doemen er opeens allerlei auto’s op van nog meer familieleden. Kleine kinderen, grote broers, zussen, schoonzussen. Er wordt gelachen. Mem Tiertje haalt nog snel even een Friese vlag op om de finisch een officieel karakter te geven. Voordat het aftellen begint, nog even een dikke tuut voor Hendrik Carl. Ze pakt haar vlag weer op, bedenkt zich en stapt dan op Wesley op om hem ook nog even een dikke pakkerd te geven. De ouders staan overigens voor dezelfde opdracht als de jongeren; ook zij gaan de hele nacht en een dag door om er voor te zorgen dat hun kroost veilig weer thuis komt. Met één uitzondering en dat is dat zij niet hoeven te fietsen, maar in een warme auto mogen volgen. Maar wel ook 24 uur non-stop. Op Facebook is al snel te zien dat de heren als een speer gaan. Maar ook dat ze op een gegeven moment verkleum zijn en bij mem Tiertje en heit in de auto weer even mogen opwarmen. Goed gegaan Dinsdag laten de mannen weten dat het hartstikke goed is gegaan. ‘Geen pech met de fietsen en geen slecht slecht weer gehad. Op het eind sloeg de vermoeidheid wel toe. Na zo’n 20 uur fietsen en 27 uur wakker zijn heb ik een paar dingen gezien die er niet waren. Achteraf wel om te lachen natuurlijk maar ik begon zo nu wat te hallucineren,’ zegt Hendrik Carl. ‘Wesley had daar geen last van, maar dan stopten we even en gingen we weer verder.’ De gemiddelde snelheid daalde op het eind wel zegt het duo. En ook de koude speelde wat parten. ‘'Nachts was het erg koud. Met name Wesley had daar erg last van. Gelukkig konden we dan bij de stops even opwarmen in de auto.’ De heren zijn uiteindelijk diep in België geraakt met Frankrijk in zicht. Ze fietsen 340 km en waren nog maar 50 km van de Franse grens vandaan. ‘We hebben ons best gedaan, meer zat er niet in. Nu zijn we allebei een beetje stijfjes. Maar we voelen ons over het algemeen goed. Wel hebben we beide erg veel last van ons billen. Vanwege dat lekkere harde racefietszadel.’

Auteur

admin