Johan Heegsma stopt met Muziek aan de Luts:

BALK

Op 27 mei stopt Johan Heegsma met Muziek aan de Luts. Hij heeft er dan 20 jaar voor gezorgd dat Balk en omstreken werden getrakteerd op bijzondere, toegankelijke en laagdrempelige klassieke concerten. Na het concert op 27 mei met Johan Keus en een ensemble, is er het afscheid van de grondlegger van Muziek aan de Luts. Hoe dit er uitziet, blijft nog even geheim.

‘Memorabel’ noemt hij de hele gang van zaken. Vooral memorabel, omdat het initiatief wordt voortgezet. ‘Als je zoiets opzet, hoop je dat er mensen zullen komen die het initiatief mee gaan dragen en voortzetten. Dat is nu het geval. Een enthousiaste club mensen draagt het initiatief en de organisatie.‘ Zelf noemt hij zijn verlaten van de club dan ook geen groot verlies. ‘Muziek aan de Luts’ staat er goed voor en kan volop verder.

Een EJB-tje

Volgens Heegsma hebben hij en Michiel Ridder in de Stichting Muziek aan de Luts op een superorganische manier de taken gemixt. En met de twee opvolgers en de rest van de club gaat het al net zo. In het team dat zorgt voor de concerten staan taken niet vast, maar kan iedereen op meerdere plaatsen ingezet worden. En dat werkt. ‘Maar we hebben wel regelmatig een EJB-tje’ lacht Michiel. Dit staat voor “ Even Johan Bellen”. Want Johan weet veel en heeft een draaiboek waar alles in staat. Daar lossen wij dan de probleempjes mee op.’ Johan Heegsma moet daar zelf om lachen. ‘Ik doe het al zo lang, dan gaat het bijna automatisch, ik was breed inzetbaar. Zo heb ik in de 20 jaar heel wat stoelen verplaatst.‘’ Regelmatig fluistert hij ons ook wel in dat we nog even hier of daar aan moeten denken”: zegt Michiel. Heegsma is een man met een breed netwerk ‘Hij kent veel mensen en weet waar we moeten zijn voor allerlei zaken.’

Muziek aan de Luts begon met een passie voor It Breahûs. Heegsma was betrokken bij de restauratie daarvan, en vond dat deze kerk ook een functie moest krijgen als cultuurplek, helemaal los van het kerkelijke gebeuren. Na de restauratie bleek de kerk een bijzondere akoestiek te hebben die door musici van naam wordt geroemd. Voor de concerten werd de Stichting Muziek aan de Luts opgericht die het gebouw huurt van de Protestantse Gemeente.

Klassieke muziek behoort voor mij tot de essentie van beleven van geluk.

Zelf is Heegsma een enthousiaste muziekliefhebber. ‘Maar ook weer niet zo dat ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat muziek heb opstaan. In het beluisteren ben ik selectief. Maar ik vind muziek behoren tot de essentie van het geluk van mensen. Ik kan zelf geen noot lezen, maar muziek kan mij tot ontroering brengen. Muziek is voor mij vaak diepe emotie. Van blijdschap en vreugde tot verdriet en lijden. Als ik naar bepaalde muziekstukken luister dan brengen die mij tot de essentie van het leven. De klanken en akkoorden raken voor mij aan vertrouwen in leven en sterven. En – als religieus mens – brengen mij uiteindelijk bij God.’ Dat is bijvoorbeeld aan de orde in het muziekstuk Kol Nidrei van Max Bruch, daarin komt voor mij dat alles voorbij: de schoonheid en hoop maar ook het donkere van het lijden, verdriet en de pijn en de hardheid van het bestaan.’ Met sommige muziek strijdt Heegsma overigens ook wel. ‘Dat moet soms ook, om het beter te begrijpen.’

Die diepe inhoud en beleving van de muziek wilde hij graag delen met andere mensen, vandaar de laagdrempelige concerten in It Breahûs. Voor niemand mag er een beperking zijn om te komen luisteren. ‘Wij gingen eerder wel vaak naar concerten in het Concertgebouw in Amsterdam. Als je ouder wordt gaat dat wat moeilijker door de afstand maar de prijzen van kaarten liggen daar ook enorm hoog, soms tot wel 60 euro per kaartje. Bij onze concerten kun je zo binnen lopen. Daarom begrijp ik soms ook niet waarom Balk niet uitloopt voor de laagdrempelige concerten. Zodat we die schoonheid van de muziek met elkaar kunnen delen.’

Johan de subsidiefluisteraar

Muziek aan de Luts maakt gebruik van gemeentelijke subsidies en van fondsen en de bijdragen van bedrijven en de groep Vrienden van Muziek aan de Luts. Johan weet de weg voor het aanvragen van subsidies. ‘We noemen hem wel eens de subsidiefluisteraar,’ aldus Michiel. ‘Wij krijgen de begroting zo altijd weer rond. ‘Maar het spannende van aan de voorkant geen kaarten verkopen is wel dat je nooit weet hoeveel bezoekers er daar binnenkomen. Het is dan ook bij elk concert weer heel spannend. Een half uur voor het concert begint zitten er soms 6 mensen en dan knijpen we hem wel. Maar – zo is het altijd al gegaan – als wij beginnen is dat aantal gegroeid tot 60, 70, 80 mensen en kunnen wij ook ontspannen luisteren. Daar zal Johan Heegsma in de toekomst ook vast en zeker wel vaak één van zijn. ‘


Auteur