‘De mensen moesten er weer af’

SLOTEN

Lia van Elffenbrinck staat met een soort tulband om haar hoofd te zweten bij haar schilderij dat ze aan het maken is in het veld van The Colourfield Performance CH 2018 van Dirk Hakze bij Sloten. Haar dochter zit naast haar in de schaduw en voorziet mams van de benodigde ondersteuning. Het veld met schilderijen in een weiland bij Sloten raakt steeds voller met bontgekleurde schilderijen. Ze zijn enorm uiteenlopend: zowel qua stijl als kleurgebruik.

Bij Lia ging het vandaag sneller dan ze verwacht had. ‘Maar dat moest ook wel, het moet toch in 1 dag af.’ Op een gegeven moment had ze even het gevoel dat ze het even niet meer trok door de hitte.

Lia kwam niet met een vooropgezet idee over hoe haar schilderij er uit moest zien naar Sloten. ‘Als ik dat ga bedenken, ga ik terug naar af. Als ik iets plan, gaat dat nooit goed. En zodra mijn hersenen meegaan doen, roep ik mezelf tot de orde en moet dat stoppen. Even weer goed met de poten in de aarde, terug naar het begin.’ Naast haar maakt iemand een schilderij van de molen van een tekening die ze eerder heeft gemaakt. Ze wijs erop. ‘Dat kan ik niet in 1 dag. Maar bij mij moet het eigenlijk ook gaandeweg ontstaan.’ Dat gebeurde vandaag ook. Nadat ze voelde dat alles in het bruin en blauw moest, ontstonden er organisch gebouwen. En ook ontstonden er opeens mensen tussen die gebouwen. Mensen op de vlucht. Maar die heeft ze weer verwijderd, ze hoorden er toch niet.

Lia woont in Nieuw Schoonebeek, maar woonde heel lang in Duitsland. Omdat ze niet paste in die plek van haar geboorte. Toen niet althans. Later, toen ze wist wie ze was, kon ze terugkeren.

Pas sinds 2015 weet ze dat ze kan schilderen. ‘Ik dacht namelijk altijd dat iedereen dat kon. Pas toen kwam ik er achter dat er heel veel mensen zijn die dat niet kunnen.’ Haar talent dankt ze deels aan haar ouders, stelt ze op haar website en in het gesprek. ‘Mijn moeder was een geweldig goede coupeuse en maakte altijd hele kleurrijke kleding voor me. Prachtig, maar ze maakten wel dat ik anders was dan de andere kinderen. Op die leeftijd kon ik daar nog niet zo goed mee omgaan. Later ben ik daarom ook weggegaan uit dat dorp en ben ik in Duitsland gaan wonen. Nu ben ik terug. Omdat ik ook weet wie ik zelf ben. ‘

Haar vader was architect en leerde haar goed te kijken. ‘Mijn ogen werden de belangrijkste instrumenten bij het schilderen. Kijkend naar gebouwen, zag ik de daken, de ramen, de deuren en de stenen en al die kleuren. Ik zag sommige gebouwen lachen en sommige gebouwen waren heel boos. Alsof ze leefden. Mijn ouders hebben mij de basis voor het gevoel van schoonheid en kleur gegeven.’

Lia stond 2 jaar geleden op een kunstmarkt in Zelle en toen kwam initiatiefnemer Dirk Hakze van de Colourfield langs. ‘Het was toen pas over 2 jaar, ik dacht toen dat doe ik. Samen met vrienden was het plan. Maar de vriendin die vandaag mee zou komen, moest afzeggen. Misschien dat ik het paneel van haar dan een andere keer ook nog wel een keertje doe.’

Ze vindt overigens dat de inwoners van Sloten en de toeristen die toegang hebben tot het complex wel heel veel mazzel hebben. ‘Je kunt hier elke dag 5 nieuwe schilderijen geboren zien worden, 5 kunstenaars aan het werk zien. ‘

Ondertussen kijkt ze keer op keer naar haar kunstwerk. ‘Ik stop. Maar goed genoeg vind ik het nooit. Hoe langer je kijkt, hoe meer je nog wilt veranderen. Normaal hang ik mijn schilderijen naast de tv. Dan doe ik net alsof ik daarnaar kijk, maar ondertussen ben ik alleen maar bezig met wat nog beter kan. Waar nog meer diepte moet, waar nog mensen moeten. ‘Wat dat betreft is dit project een goede leerschool. Het moet gewoon af in 1 dag. En ik weet ook: ’Perfect is de vijand van goed’.

Daags na het interview kwam er een mailtje van Lia binnen op de redactie. Bijna direct na het interview heeft een stel uit Balk het schilderij gekocht. ‘Wat een geweldig einde van een geweldige dag,’ zegt ze daarover.

Meintje Haringsma