‘Heel erg bedankt voor juffen’

BALK

‘Ik wil zeggen:’ Voor Juffen heel erg bedankt. En meesters heel erg bedankt.’ Ranya blijft de woorden herhalen. De leerlinge van de Cocon, de school voor asielzoekerskinderen, is net als de rest van de kinderen op de school die een afscheidsdag houdt. Met leuke spelletjes, met samen eten. Maar ook met het naderende afscheid op de achtergrond. En hoewel de kinderen helemaal op lijken te gaan in de spelen, wordt in gesprekken wel heel erg duidelijk dat ze het vreselijk naar vinden dat de school dicht gaat. Maar dat kan niet anders, want ook het AZC sluit.

‘Wij vinden school heel erg leuk. Het is jammer dat hij dicht gaat. De juffen zijn heel leuk. Toen wij op de Cocon kwamen, wij weten niks. Wij hebben alles hier geleerd. Dus heel erg bedankt voor de juffen,’ benadrukt ze nog een keertje. Maar ook dat ze heel verdrietig is dat ze weg moet en dat het AZC gesloten wordt. ‘De Cocon is een hele mooie school. Juffen heel erg bedankt,’ klinkt het opnieuw. Later komt ze nog een keer terug. Ze was de meesters vergeten te bedanken en wil alle namen ook nog even noemen. Juf Lucia, juf Jettica, Juf Femke, Juf Elske, meester Achmed, meester Lucas, heel erg bedankt.’

6 maanden in Nederland

Tesfaldt is nog maar 6 maanden in Nederland, maar kan zich al redelijk redden in het Nederlands. ‘Ik vind het niet leuk dat we weg moeten. Ik wilde graag blijven. Bij mijn vrienden.’ Die vrienden zitten zowel op de Cocon als op de Bolster, de school naast de Cocon. ‘En de meesters en juffen zijn heel leuk. Ik wil zeggen, heel erg bedankt.’ Tesfaldt weet al dat hij gaan verhuizen naar Lemmer, want daar hebben ze een woning gekregen. En hij gaat naar twee scholen vertelt hij. Later wordt duidelijk dat dit een speciale taalklas wordt die wel bij de Bolster blijft en een reguliere school.

Zaynab staat er ietwat verloren bij. Haar gezichtje staat verdrietig. Ze vertelt dat ze 1 jaar op de school heeft gezeten en nu ook 1 jaar in Nederland is. Ze heeft dus alles geleerd op de school. ‘Dat was wel een beetje moeilijk, maar de school is leuk.’ Op 17 juli verhuist het gezin naar Grou waar ze een woning hebben gekregen. ‘Ik ken niemand in Grou,’zegt ze wat verlegen. Maar ook hier weer een bedankje. ‘Er zitten hele goede meesters en juffen op deze school,’ zegt ze. Een van die juffen komt bij haar staan. ‘We zitten in een Whatsapp groep Zaynab. Als jij in de buurt bent of ik ben bij jou in de buurt dan gaan we elkaar zien. En we kunnen elkaar berichtjes sturen.’

Dokter worden

Ranya meldt zich overigens weer. Ze heeft nog meer te vertellen. ‘Als ik goed leer dan is papa blij. Ik hou heel veel van mijn familie. En mijn droom is om dokter te worden. Eerst was het leren wel moeilijk. De eerste 2 maanden. Daarna ging ik zelf praten en werd het makkelijker. Ik was eerst een beetje bang. Maar de meesters en juffen en de andere kinderen waren altijd heel aardig. En ook groep 7 en 8 van de Bolster was heel aardig. Dan gingen we samen lezen. ‘

Meintje Haringsma