‘We zullen deze kinderen missen’

BALK

Schooldirecteur Thijs van der Veen van de nieuwkomersschool Cocon heeft vrijdag op de afscheidsdag net als de leerkrachten gemengde gevoelens over de sluiting van de school. ‘We vinden het allemaal jammer. Met deze dag wordt dit hoofdstuk afgesloten. De expertise verdwijnt ook, want die hebben we echt wel opgebouwd.’

Blij is hij wel met het feit dat er een taalklas komt 5 ochtend in de week. ‘Taal is zo belangrijk en ik ben heel blij dat voor die optie is gekozen. Want met alle respect voor dat reguliere onderwijs, er is daar geen ruimte om in een volle klas met 25 kinderen ook nog dat er bij te doen. En de taalklas is er voor kinderen met een status uit Balk, maar ook voor kinderen uit de ruimere omgeving. Financieel wordt daarmee trouwens wel een gokje genomen, maar ik ben blij dat ze die gok genomen hebben. Een goede taalbasis is van het grootste belang voor de integratie.’

Van der Veen vindt het vooral jammer dat de goedlopende school na 2 jaar alweer stopt. ‘We hebben hard gewerkt, een goed lesprogramma opgezet. En dan stopt het alweer na zo’n korte tijd.’ Het wiel hoefde het team niet helemaal zelf uit te vinden overigens. ‘We waren gekoppeld aan de school in Luttelgeest bij het AZC, waren een zogenaamde tandemschool en hebben hun lesprogramma voor NT2 overgenomen. Verder zijn we bij hen in de klassen gaan kijken en zijn we lid geworden van Lowan. (Lowan ondersteunt de scholen die het Eerste Opvangonderwijs aan nieuwkomers verzorgen in het Primair en Voortgezet Onderwijs, red). Via hen hebben we ook cursussen gevolgd. Maar we hebben zelf ook allerlei zaken opgezet en expertise opgebouwd.’

De school had in het begin heel veel wisselingen qua leerlingen. ‘Kinderen bleven zo kort, omdat ze dan weer ergens anders naartoe moesten. Dat betekende dat je soms zomaar weer met een klas zat waarvan de helft uit nieuwe leerlingen bestond.’ Later werd dat beter en bleven de leerlingen veel langer. Fijn voor de kinderen, maar ook voor de groep leerkrachten. ‘En we hadden een heel goed team.’ Dat de betrokkenheid met de kinderen van allen groot is, blijkt wel uit de manier waarop met ze wordt omgegaan. Een aai over de bol, even een lief woord. ‘Het verschil met deze kinderen en de kinderen die niet in deze situatie zitten is dat zij veel directer zijn. En ze zijn heel aanhankelijk en fysiek. Ook dat is heel anders. We kwamen er al snel achter dat zij heel snel even naar je toe komen en je even aanraken.’ Lachend voegt hij er aan toe dat het er ook fysiek aan toe kan gaan als er ruzie. ‘Maar dat is daarna dan ook zo weer opgelost.’

Succesvol is de school absoluut te noemen. ‘Eerst hadden we 1 groep, maar op een gegeven moment al 6 verdeeld over 3 locaties. Er was zelfs sprake van dat we zouden gaan uitbreiden. Met 12 tot 13 kinderen per groep was dat ook wel nodig.’ Maar toen kwam dat snoeiharde nieuws van de sluiting van zowel AZC en dus ook de school. Officieus overigens. ‘De locatiemanager heeft ons van tevoren ingelicht toen hij wist dat dit er aan zat te komen. Daar waren we heel blij mee, want anders hadden we het in de krant moeten lezen. Nu waren we voorbereid.’ De verwerking doen ze samen vertelt hij. Zo gingen ze nog naar bijeenkomsten van Lowan, spraken er veel over.

Op de dag dat de redactie op de school te gast is, heeft Van der Veen het idee dat het echte besef nog wat moet inzinken. ‘ Het gevoel is nu gewoon heel dubbel. Volgende week als de kinderen weg zijn, zal het wel veel meer duidelijk worden. Dan gaan wij opruimen en is het stil. We gaan die kinderen gewoon missen, maar ook het sfeertje dat deze bijzondere school met zich meebracht.’

Het fysieke gebouw van de Cocon moet verdwijnen, dus er moet dan opgeruimd worden. Daarmee komt een einde aan het onderwijs aan de bijzondere kinderen en hun 11 meesters, juffen, klasse-assistente en de directeur. Twee leerkrachten mogen blijven voor de taalklassen.

Meintje Haringsma