‘Ik hoor regen en onweer’

RIJS

Verbaasd staan we elkaar aan te kijken. We horen regen en onweer, maar als we onze koptelefoon afzetten zijn alleen het gezang van de vogeltjes en het ruizen van de wind te horen. De suggestie dat de regen echt is, maakt dat we het koud krijgen. Dat we willen schuilen. De regen klinkt harder en harder in onze oren en is dan opeens verdwenen. Verbaasd en met onze zintuigen op scherp, verlaten we dit deel van de sound art tentoonstelling LÛD. Ook de twee kennissen die we eerder tegenkwamen op het strand bij het Mirnser Klif en die we meegetroond hebben, vervolgen vol verbazing hun weg.

De hele route van LÛD duurt zo’n 2 uur, vertelde een vrijwilliger bij het informatiepunt rechts van de hoofdingang van het Rijsterbos eerder al. Maar de route in delen doen, mag natuurlijk ook. We deden de helft, omdat het weer nogal dreigend werd. Alsop een andere dag we terugkomen zwerven her en der mensen rond. De een zit op een bankje met een koptelefoon op, de ander heeft zich net opgesloten in het zwarte hok waarin een film speelt van Jan Ruerd Oosterhaven en er muziek weerklinkt. We vinden het zelf wat eng in de kubus, vooral omdat de vriendin waarmee ik de expositie bezoek slecht tegen dichte ruimtes kan.

Het moeilijkst is het wachten

Een paar weken later ga ik weer, met de fotograaf. We luisteren nogmaals naar Cecilia Bengtsson die in de directe nabijheid van het informatiepunt het project ‘Het moeilijkst is het wachten’ heeft samengesteld. Haar verhalen zijn doorspekt van melancholie en zijn een compilatie van situaties in het AZC. Een biljarttafel? Een pingpong spel? Mensen die praten in een andere taal. Zo nu en dan vogelgeluiden. Ik denk dat die van buiten komen, maar ze blijken ook bij de opname te horen. Een libelle landt op mijn hoofd, de zon schijnt. Het is een beetje buiten de realiteit om je even af te sluiten van de omgeving, er toch enorrm deel van uit te maken en dan die verhalen de revue te horen passeren. Wachten op wat? Op een oordeel van een instantie? Op een geliefde? Een familielid? Ook doet het wel wat chaotisch aan. Chaos stel ik me zo voor die heel goed kan heersen in het hoofd van een asielzoeker die wacht op die ene beslissing of die nog met de oorlog vecht.

Op onze weg verder door het bos, vinden we schreeuwende kindertjes van een vakantiekolonie (’loop vooral een paar keer heen en weer’ had de vrijwilliger al gezegd). De bleekneusjes die vanaf 1926 naar Gaasterland kwamen, werden vermaakt met klapspelletjes. Dit klapspelletje is interactief te beluisteren en gaat sneller of langzamer als iemand voorbij loopt.

Free Bird Radio

Maar ook een bijzonder aangeklede boom waarin Free Bird Radio te beluisteren. Een radioprogramma voor vrijheid en gevangenschap, speciaal gemaakt voor vogels, zo staat in de folder te lezen die iedereen zomaar krijgt uitgereikt. ‘Als vogels radio zouden luistern, waar zouden ze geinteresseerd in zijn?’vraagt de maker zich af. Vam good en bad snappen we eerst de bedoeling niet. Er worden namen van dieren opgenoemd.. Later lezen we dat dit te maken heeft met of zij als goed of als slecht worden aangemerkt. De bedoeling is dat mensen zich bewust worden van dat die scheidslijn tussen goed en kwaad niet zo eenvoudig te maken is. En dus de aard van taalkundige indelingen.

Zo zijn er op de hele route verrassende, bijzondere geluidsbelevingen te horen. De ene spreekt vaak wat meer aan dan de andere, maar lees vooral de verklaring in de folder om erachter te komen waar de expositie precies voor staat. Omdat wij al meer dan de helft van de route waren gestart, begonnen we afgelopen zondag aan de andere kant van het bos, bij het onderdeel waar je met een koptelefoon op het bos zo’n 10 minuten door loopt en aangenaam wordt verrast. Ook dat mag, want bordjes wijzen de weg van beide kanten van het bos. Er zijn 16 plekken waar je bijzondere zaken kunt beluisteren en de Sound Art Tentoonstelling duurt nog tot 15 oktober en is elke dag van 10.00 tot 17.00 uur te bezoeken.