Het geluk lag in Wijckel

WIJCKEL Wat is geluk voor je? Het lijkt zo’n simpele vraag, maar waarschijnlijk heeft iedereen er een ander antwoord op.

In Wijckel zette Tryater bezoekers van de voorstelling Gelok in ieder geval aan om daar eens goed over na te denken.

Geheel coronaproof in een soort van voorsteling a la Oerol op Terschelling. Met op je hoofd de stem van Tamara Schoppert als ik het goed had. Die ons vertelde wat andere mensen onder geluk verstaan.

Voor de een een frikandel speciaal. Voor de ander de ogen van zijn of haar baby. Voor weer een ander een knuffel of de zon die schijnt. Of seks in de natuur. Aandacht van iemand. Warme sokken. Een koekje.

Geluk komt en gaat

Geluk komt en gaat, zo was ook de boodschap. En die boodschap komt van de inwoners van Friesland zelf. Zo konden de inwoners van Wijckel zelf aangeven wat voor hen geluk betekent.

En al die gedachten en overpeinzingen werden in de voorstelling verwerkt. De voorstellingen op beide dagen waren volledig uitverkocht. Ook dat is geluk: dat je nog ene kaartje hebt kunnen bemachtigen in deze coronatijd waarin zoveel niet meer mag. De bijzondere happening was ook het bewijs dat het toch kan: een mooie voorstelling maken in deze rare tijd waarin dat domme virus zoveel slachtoffers maakt.

Neem je telefoon mee en download een bepaalde app was het devies. Dat bleek te veel stress op te leveren voor mensen, zodat de organisatie zelf voor mobieltjes had gezorgd. In een plastic hoesje dat volledig virusvrij werd gereinigd. Je eigen koptelefoon inpluggen en dan bij het begin van de voorstelling een kaart invullen. Wat voor jou geluk betekent. Aan het begin van de rit die voerde door weilanden, bossen, achtertuinen en straten van Wijckel, was bij mij dat idee anders dan op het einde ervan. Een goede gezondheid schreef ik. Maar er had nog zoveel meer op die kaart kunnen staan. Lange tafels met eten en vrienden. Een juttersbitter op de eerste boot naar Terschelling. De eerste zonnestralen in de lente. Een week Oerol met mijn vriendin. De herinneringen aan mijn overleden hartsvriendin. Dat soort dingen had ik later willen schrijven. Maar dat kwam inderdaad pas later.

Inspiratie

Toen Wijckelers en anders Friezen me hadden geinspireerd met hun uitspraken over geluk. Die hoorde ik op mijn koptelefoon terwijl ik rondbanjerde door de modder in een zompig weiland. Of terwijl ik door de tuin van een oudere bewoonster van Wijckel liep die vrolijk naar me zwaaide. Of terwijl ik de tuin doorkruiste van een dame die allerlei groente aan het oogsten was. Heel Wijckel leek haar medewerking te verlenen aan het project. Was het niet als vrijwilliger, dan wel omdat ze hun hele hebben en houden hadden opengesteld voor de bezoekers.

Heel bijzonder was het begin. Staande in het weiland onder een soort piramide met ongelofelijk meditatieve muziek leek de wereld even op te lossen.

De zon scheen op ons hoofd (ook een heel groot geluk, want het had de hele ochtend geregend), de koeien liepen voor ons, het gras was groener dan ooit, de wind aaide zachtjes mijn wangen. Daarna volgde een tocht langs een geel touw. Door weilanden, over straten. Door het bos.

Langs mijn ome Oane waar ik even vrolijk naar kon wuiven. Eenmaal was ik zo in beslag genomen door de tekst die me werd toegesproken dat ik helemaal verkeerd liep. Mijn vriendin zag me verdwalen en riep me weer terug naar de route. Via de theetuin waar de kopjes klaar stonden, een tuin met druiven op een bord, het oude huis van beppe Wijckel in de Du Tourstraat, een speeltuin waarik de verleiding niet kon weerstaan door even op de schommel te gaan zitten. En toen een soort venster naar, ja naar wat eigenlijk? De toekomst? Het geluk? Bombastische muziek maakten dat gevoel compleet. Met voor mij de verwijzing naar dat ongeluk misschien onlosmakelijk verbonden is met geluk? Toen hadden we een aantal hoogtepunten nog niet eens gehad trouwens. Een prachtige spiegelopstelling in het bos volgde. En een verrassing: Even staan in een tent met uitzicht op een prachtige boom, kwam daar opeens iets tevoorschijn. En toen opeens in het bos een kopje thee en een koekje. Geluk dus.

Meintje Haringsma