De kanovaarder van Oudemirdum

OUDEMIRDUM Iedereen in de buurt kent hem als de kanovaarder van Oudemirdum. Niets bijzonders zou je zeggen. Maar deze kanovaarder is bijna 91 en peddelt zo nog 5,5 uur op het Slotermeer rond. Hij doet niet elke dag die uitgebreide ronde, maar bij de afsluiting van het seizoen wel. Dat neemt hij afscheid van de rust en de natuur, het bezig zijn en zijn favoriete hobby. Op andere dagen peddelt hij dagelijks een paar uur over het water.

Verder fietst hij elke dag. Gewoon buiten of bij heel slecht weer op de hometrainer. Of zit hij op zijn roeiapparaat. Onder begeleiding van een voetbalwedstrijd op tv of muziek, want dan trapt of roeit hij zo een uurtje weg. Oh ja, en hij doet ook nog aan bowlen met een gezelschap. Maar dat mag nu even niet.

Bewegen houdt je fit

Bouwe Boersma is bijna 91, maar als je zou zeggen dat hij 60 is geloof je het ook. Hij oogt vief en fit. En dat klopt ook wel, want zo voelt hij zich ook. „Ik ben er het levende bewijs van dat veel bewegen je fit houdt.

Ik heb nergens last van, ben nooit moe en voel me heel erg goed. Ik kan ook nog gewoon in de tuin werken en fiets zelfs regelmatig naar Sneek toe. Moet ik daar naar het ziekenhuis en het is goed weer, dan trap ik die kilometers zo weg.”

Ongeluk

Hij doet dat wel met een elektrische fiets, maar dat heeft een goede reden. Want wie nu denkt dat hij het altijd cadeau heeft gekregen heeft het mis.

Bouwe Boersma heeft namelijk een beperking. Opgelopen toen hij als student een autoongeluk kreeg. In de eerste jaren na het ongeval was daarvan weinig te merken, maar toen hij meedeed aan de Elfstedentocht op het ijs, kon hij opeens bij Workum niet meer verder.

Enkel verkeerd gezet

Toen kwamen de doktoren erachter dat zijn enkel destijds verkeerd was gezet. Door de overbelasting van de tocht der tochten, werd lopen opeens moeilijk. En dat terwijl hij onder andere gymnastiekleraar was. Dat beroep uitoefenen lukte dus op een gegeven moment niet meer. Hij werd afgekeurd, want de hele dag lopen en sporten lukte gewoonweg niet meer. En dat terwijl sport hem in het bloed zat en zit.

En dan niet alleen het zelf sporten, maar ook door van alles te regelen en te organiseren.

Koninklijk onderscheiden

Sowieso is Boersma actief te noemen. Zo actief zelfs dat het Hare Majesteit in 1995 behaagde hem voor al zijn goede werk in binnen- en buitenland (onder andere in Oost-Duitsland en Colombia) voor kerk, sport en humanitaire zaken te onderscheiden. In zijn slaap/werkkamer hangt de decoratie waar hij best trots op is.

Een jaar of 28 geleden kwam Boersma terug naar Friesland en ging in Oudemirdum wonen.

„Toen dacht ik, wat ga ik doen? Koop ik een motorboot om mee te toeren of wordt het toch iets anders? Omdat hij vooral wilde bewegen, werd het een kano. En daar heeft hij nooit spijt van gehad. „Je bent heerlijk aan het bewegen en de rust is zo geweldig!” Om die rust te vinden gaat hij niet net als veel anderen de Luts op, maar kiest het Slotermeer.

Rob Hoogvliet

Tot vorig jaar was datr trouwens het IJsselmeer op. Bij de Hege Gerzen. Daar ontstond ongeveer 1,5 jaar daarvoor een bijzondere vriendschap met Rob Hoogvliet.

„Hij zag dat ik problemen had met het verplaatsen van de kano van de parkeerplaats naar het water. We kwamen in gesprek en hij zei meteen:”Dat doe ik voor je.”

Sindsdien ging het tweetal zo vaak als mogelijk was samen het water op om te kanoën. Elk in hun eigen exemplaar, maar wat hadden ze een machtige tijd. „En daarna altijd een kopje koffie bij Sjerp Jaarsma van de Hege Gerzen. Velen kenden ons daar ook en spraken ons aan.”

Ik mis mijn vriend

Op 6 juni 2019 kwam er een abrupt einde aan de hechte vriendschap. „Rob was nog bezig met de kano’s en ik moest even wat halen. Toen ik terugkwam vond ik hem liggend op de grond en had ik meteen in de gaten dat het helemaal mis was.” De ambulance was er snel en Boersma bleef al die tijd bij zijn 58-jarige vriend. Hulp mocht echter niet meer baten. „Zo vreselijk, ik kan het soms nog niet geloven dat hij er niet meer is,” stelt de kanovaarder.

Ik wilde wel weer, maar wist niet hoe

Na dat verschrikkelijke jaar, wilde Boersma nog wel kanovaren maar hij wist ook niet hoe. „Rob was er niet meer. Dat was al een drempel. En er was niemand meer om me te helpen.” Toch besloot hij de hobby weer op te pakken.

‘Ik ging naar de Stipe in Balk en vroeg daar of ze me konden helpen met een huurkano. Daar ben ik enorm goed geholpen. Ze laten de kano voor me in het water, helpen me met instappen en ook weer met uitstappen als ik terug kom.” Zonder Rob is alles wel anders. „Wij waren echt vrienden en hadden het heel goed samen. Dat mis ik. Ik zou het dan ook prima vinden als er weer iemand zou komen die de tochten met me mee zou willen maken. Ik ben geen individualist. Samen kanovaren is echt leuker dan alleen.”

Toch heeft hij het plezier in het kanovaren wel weer terug. „Kanovaren is voor mij vrijheid. Lekker langs de rietkragen van het Slotermeer waar er rust is.” En een paar uur is hij zomaar zoet. Tenzij hij het seizoen afsluit. Dan gaat hij het hele meer rond en dat duurt toch met een pauze wel zo’n 5,5 uur. En dat kost hem geen moeite.

Toen ik jong was

„Toen ik nog jong was, zo’n 70 peddelde ik ook gewoon wel naar Holland. Dan ging ik bij Laaksum naar de overkant. Dat is zo’n 18 kilometer.” Hij moet er zelf een beetje om lachen. Want hij vindt dat hij op zijn respectabele leeftijd toch ook nog redelijk veel kan verstouwen. Trapt toch zo 25 kilometer op de fiets weg. En iedereen kan zoiets stelt hij. „Dagelijks bewegen is zo goed voor de mens. Op wat voor manier dan ook.

Bewegen met een beperking

En aan mij kun je ook zien dat het ook kan met een beperking. Bovendien hoef je niet op een voetbalclub of bij een atletiekgroep. Je kunt ook lopen, fietsen of kanoën zoals ik dat doe. Ik zou iedereen dan ook op willen roepen om in beweging te komen. Zeker ouderen. Want ik ben ervan overtuigd dat je met een goede conditie ook een betere weerstand hebt. Dus ga bewegen, het is gewoon goed voor je.”

Meintje Haringsma