Bedankbrief van Turks gezin uit het asielzoekerscentrum aan heel Balk

BALK Het Turkse gezin dat 1,5 jaar in het AZC in Balk heeft verbleven wil eigenlijk heel Balk bedanken voor de steun en de opvang die ze gekregen hebben. In een open brief aan een ieder, drukken zij hun dankbaarheid uit. De vrouw des huizes, Melek schrijft uit naam van haar familie het volgende:

Beste inwoners van Balk.

Mijn familie en ik hebben ongeveer 1,5 jaar in het AZC in Balk gewoond. Al het COA personeel werd bijna een soort familie van ons. Vriendelijke en goedaardige mensen hielpen ons met van alles en nog wat. We voelden ons veilig. Niet alleen onze basale noden werden ingevuld zoals gezondheidszaken en veiligheid, maar er was ook gezelligheid en plezier.

Corona

Natuurlijk waren de leefomstandigheden moeilijk en soms ondraaglijk. Vooral tijdens de corona pandemie was het ingewikkeld om achter gesloten deuren te verblijven in een heel kleine ruimte. Al het AZC personeel dat in het centrum werkt, kende de moeilijkheid van deze situatie. Daarom brachten ze vertier naar onze huizen en deden ze hun best om deze saaie situatie gemakkelijker te maken.

Voor al deze zaken wil ik mijn onmetelijke dankbaarheid uitspreken naar locatiemanager Gerrit en de geweldige mensen van het COA en de Trigion teams. Zij hebben allemaal een hart van goud en ze werken allemaal heel hard zodat wij ons goed en veilig voelden.

Angst om er niet bij te horen

Een van de grootste angsten van immigranten die hier leven is om niet bij de gemeenschap te horen. Of om niet goed te integreren. Misschien is de meest belangrijke factor daarin wel dat je je niet goed uit kunt drukken zodat een ander je begrijpt. Kortom: de taal is een groot probleem.

Iedereen in het AZC probeert zijn pijn en tranen achter te laten en weer een nieuw leven te beginnen. Mensen proberen nieuwe vrienden te maken. Op dit punt, lieve mensen van Balk, heeft u ons niet alleen gelaten. U heeft uw armen voor ons geopend zonder vooroordelen. Sommigen van u kwamen zelfs naar het AZC om ons te bezoeken. Sommigen van u gaven ons vrijwillig Nederlandse les. Sommigen van u openden hun sportschool voor ons om immigranten te helpen wat stoom af te blazen en te sporten. Sommigen deelden hun voedsel en drinken met ons.

De geweldig kerkleden openden hun deuren voor ons: voor Nederlandse lessen bijvoorbeeld. En zonder te kijken naar welke taal wij oorspronkelijk spraken, zonder te kijken naar ons ras en zonder te kijken naar onze religie. Sommigen van hen werden daardoor onze broers en zusters. U maakte dat we ons thuis voelden. U stuurde speciale cadeautjes naar onze kinderen tijdens de vakanties. Sommigen van u dansten en zongen met ons.

En sommigen van u huilden met ons over onze verhalen. U liet ons zien dat ieder mens op deze wereld gelijk is. En u liet ons zien dat om een goed mens te zijn taal, ras en religie niet belangrijk zijn.

Daarom bedanken we Michiel Ridder enorm voor het feit dat hij elke maandag naar het AZC kwam om ons Nederlands te leren. Daarmee maakte hij ons leven een beetje gemakkelijker. Wij bedanken ook zijn bijen voor het maken van de beste biologische honing. En we bedanken Riccardo and Jordi Tjalsma omdat zij hun prachtige sportschool voor ons openden en ons hielpen onze zorgen eruit te zweten en wat calorieeën te verbranden. Maar we bedanken ook alle leden van De Paadwizer kerk en Klaske and Dirk Faber omdat zij ons in hun gemeenschap verwelkomden. En we bedanken de beste tweelingfamilie die iemand ooit kan hebben, Fedde Bergsma and Gerda de Lange. Zij hebben hun harten voor ons geopend en werden familie voor ons. Maar we willen ook het kleine maar vreedzame dorp Balk en al haar inwoners bedanken voor de steun die ze ons gaven en het feit dat we onze pijn met hen mochten delen.

Ons allerlaatste oneindige dank gaat uit naar de regering van Nederland en alle inwoners van Nederland die ons hebben toegestaan hier te leven en het AZC personeel voor het feit dat ze zo hard voor ons werken.