Annemarie rijdt de Onbeperkte 11 stedentocht, maar helaas zonder handbike

Annemarie Veltman - Visser (39) uit Balk doet dit jaar voor de tweede keer mee met de Onbeperkte 11 stedentocht. Ze start op 15 september in Leeuwarden en op zaterdag 18 september zal ze van Stavoren naar Sloten rijden. Op zondag vertrekt ze dan vanuit Sloten, weer terug naar Leeuwarden.

Vorig jaar deed ze de tocht ook en nu een jaar later kan ze concluderen dat haar lichamelijk gezondheid er op een paar punten op achteruit is gegaan, maar dat er ook veel lichtpuntjes zijn. Zo heeft ze het hele jaar door getraind, “wandelt” ze sinds de vorige tocht een paar keer per week met een IJslands paard en is er een bariatrische ingreep in het zicht.

EDS

Annemarie heeft EDS of te wel het Ehlers Danlos Syndroom, een syndroom aan het bindweefsel. Deze aandoening kan zich in verschillende vormen manifesteren. Het is tevens een erfelijke aandoening, maar in de familie van Annemarie was niet bekend dat mensen het hadden. Inmiddels is wel duidelijk dat er familieleden aan lijden. Lange tijd bleef de aandoening bij Annemarie verborgen, omdat ze heel actief en sportief was en haar spieren op die manier als het ware haar lichaam bij elkaar hield. Tot ze zwanger werd op 29-jarige leeftijd. En de klachten die ze al had sinds jonge leeftijd ondraaglijk. „Hormonen doen rare dingen met je lichaam en zorgen er voor dat functies die voorheen normaal waren, opeens veranderen”

 

De gewrichten bij Annemarie zijn door de ziekte heel instabiel. Bovendien heeft ze in haar rug een hernia en een stenose en altijd enorme pijn in bekken en rug. Daarvoor neemt ze ook dagelijks pijnmedicatie die verder gaat dan een paracetamolletje. En het betekent dat ze zich in huis voortbeweegt met een speciale stoel en buitenshuis met een rolstoel of een scootmobiel.

In het weekend finishen

Vorig jaar bepaalde ze per dag welke afstand ze wilde afleggen voor de tocht. Ze had namelijk niet heel lang daarvoor van het evenement gehoord en was dus nog niet ellenlang in training. Dit jaar is dat anders en gaat ze elke dag voor de volle mep. Dat betekent 50 kilometer per dag afleggen, behalve op de maandag, want dan is de tocht maar 25 kilometer voor iedereen. Leggen de reguliere Elfstedenlopers de tocht altijd af van op de eerste dag van Leeuwarden naar Sloten, de Onbeperkte Elfsteders doen het andersom. Zij gaan van Leeuwarden naar Dokkum. “Dat betekent dat het mooiste deel in het weekend valt en dat is heel erg leuk.” Want de support van mensen die haar en de andere deelnemers kennen en aanmoedigen, dat is geweldig zegt ze. “Vorig jaar was dat ook zo. Toen liepen er zelfs mensen mee. De support maakt het eigenlijk extra genieten, je krijgt er een extra drive van. Natuurlijk rijd je de tocht voor jezelf en in mijn geval ook voor Stichting EDS Fonds. Maar het is toch ook een beetje een evenement. En als mensen support geven en je in Sloten door het steegje rijdt en je daar allemaal mensen bij de finish ziet staan, is dat geweldig. Vorig jaar was het zelfs bizar zoveel mensen stonden daar.”

Rolstoel ondersteunt maar 15 km

Annemarie is dus van plan om alle dagen de volle afstand te rijden. Daarbij loopt ze wel tegen 1 obstakel op en dat is dat haar rolstoel maar 15 kilometer ondersteunt. Vorig jaar had ze nog een andere rolstoel met 3 accu’s. Die laadde ze dan van te voren op en verwisselde ze onderweg. Maar die enorm zware rolstoel leverde haar man die het apparaat altijd in en uit moet laden de nodige fysieke klachten op. Dus kwam er een nieuwe rolstoel, maar nieuw betekent dus niet altijd beter. Het hulpmiddel kan dus maar 15 kilometer afleggen met ondersteuning en accu’s verwisselen is er niet bij. Bovendien duurt het een dag voordat de batterij van deze rolstoel is opgeladen. “Terwijl dat bij de oude in een paar uur was gepiept.”

Producenten van hulpmiddelen weten dus vaak niet wat mensen nodig hebben

Het legt wel bloot dat producenten soms geen weet hebben van wat mensen met een beperking eigenlijk nodig hebben zegt ze. Maar op dit moment heeft ze daar niet zoveel aan. Het plan is nu dan ook om de tocht afwisselend met de scootmobiel en de rolstoel te rijden. Daarvoor heeft ze een heel schema opgesteld, zodat alles in elkaar past. Van bronsgieterij Flash uit Balk mag de familie de bus lenen, zodat beide vervoermiddelen elke keer meekunnen. “Als het niet gaat met de rolstoel, heb ik ook altijd de zekerheid dat ik de scootmobiel kan gebruiken.” Dat andere mensen die mogelijkheid helemaal niet hebben, vindt ze nog schrijnender dan dat haar rolstoel eigenlijk anders in elkaar had moeten steken.

Het liefst met een handbike

Overigens had ze de tocht nog veel liever met een handbike willen afleggen. Maar om zo’n vervoersmiddel te krijgen, is helemaal een toer. De gemeente probeert wel op alle mogelijke manieren mee te denken, maar eenvoudig is het niet. Terwijl sport overal hoog op de agenda staat en overal gesteld wordt dat dit goed voor iedereen is, wordt zo’n apparaat dan weer niet of moeilijk vergoed. Annemarie heeft overigens wel al een hele tijd geoefend op zo’n handbike. Een oud exemplaar die in de schuur staat op een soort rolband. Een zelf in elkaar geknutseld systeem, maar wel eentje waar ze veel aan heeft. En de hoop dat ze volgend jaar wel mee kan doen met zo’n handbike houdt ze. Van de gemeente of mogelijk dat een producent iets ziet in het sponsoren daarvan in combinatie met haar sportieve prestatie. Als er dit jaar nog iemand zou opstaan die dat mogelijk zou maken, zou ze werkelijk een gat in de lucht springen. Maar daarop hopen doet ze niet, ze legt haar focus op volgend jaar.

Emballage actie

Vorig jaar tuigde ze een behoorlijk actie op voor de stichting EDS. Dit jaar doen er nog 3 andere mensen mee van de stichting, dus doneren mag, maar een grote actie heeft ze niet opgezet. Bij PLUS Siemonsma loopt nog wel een hele leuke actie. Mensen die hun lege flessen inleveren kunnen aangeven dat het geld naar de stichting gaat waar Annemarie voor rijdt. Hoeveel daar al is ingeleverd weet ze niet en wil ze ook nog niet weten. “Mensen kunnen nog tot 12 september op de knop voor de stichting drukken, dus dat hoor ik dan daarna.”

Dochter Irene rijdt mee op het paard

Leuke andere bijkomstigheid is dat dat haar dochter Irene in Oudemirdum met haar mee gaat rijden. Niet op een fiets, maar op een heus paard. “Ze gaat mee van begin van Oudemirdum tot het einde van Oudemirdum.” Dat dit paard uberhaupt in het leven van het gezin kwam, heeft alles te maken met de tocht van vorig jaar. Toen kwam Annemarie in gesprek met iemand die een IJslands paard had. Annemarie vertelde dat haar dochter helemaal idolaat was van de dieren, maar dat ook zij zelf heel lang gereden had toen ze dat nog kon. “Irene mocht toen langskomen en op het IJslandse paard rijden. Maar tegenwoordig “rijd” ik ook een aantal keren in de week met haar. Ik in de scootmobiel en het paard aan een speciale halster naast me. Zo trainen we elkaar. En het heeft zo’n extra dimensie aan mijn leven gegeven. Het is echt iets waar je voor je bed uit komt. De kinderen gaan de deur uit, mijn man ook. Als je dan een beperking hebt en je kunt dit doen, is dat fantastisch. Op die manier kan ik toch ook buiten zijn en het paard en ik hebben echt een speciale band ontwikkeld.”

Met deelname aan de Onbeperkte Elfstedentocht en daar zoveel mogelijk ruchtbaarheid aan geven, hoopt Annemarie dat mensen die in hetzelfde schuitje zitten ook worden geinspireerd. “Vorig jaar deden er 54 mensen mee, nu zijn het al bijna 105. Super. Want het geeft iemand misschien weer een duwtje in de richting en maakt dat mensen het gevoel hebben ook weer mee te tellen.”

Annemarie heeft er kortom super veel zin in. Over een maand of 7 krijgt ze bovendien een bariatrische ingreep, zeg maar een ingreep om af te vallen. “Ik heb het op allerlei andere manieren geprobeerd, maar dat lukt niet met mijn aandoening. Ik heb nu groen licht, maar er is een lange wachttijd. Door af te vallen is de kans groot dat ik dan ook met veel minder medicatie toe kan en de klachten ook verminderen doordat er minder gewicht belast wordt. Ook dat is een lichtpuntje.”

Facebook

De sportieve dame uit Balk is via de Facebookpagina en Instagram onder annemariesonbeperktetocht te volgen tijdens de rit en ze hoopt dat ze daar niet alleen haar eigen ervaring en de route kan delen, maar ook haar locatie. En hoe meer mensen onderweg even mee komen lopen, haar aanmoedigen en dus inspireren, hoe fijner ze het vindt.