In Memoriam

CATRIENUS MEIJER

1952-2018

Catrienus Meijer, oud- eindredacteur van de Balkster Courant, was een man van weinig woorden. Hij had ze wel, meer dan voldoende zelfs, maar bij voorkeur in geschreven vorm. Denk maar aan alle reportages die hij, eerst als redacteur en later als eindredacteur, heeft geschreven. Zijn grote toewijding voor het journalistenvak, zijn werklust en nieuwsgierigheid in combinatie met een enorm verantwoordelijkheidsgevoel maakten dat hij de juiste man op de juiste plek was.

Krant bloeide

Hij was het die gezorgd heeft dat de Balkster Courant zich opwaarts ontwikkelde. Onder zijn leiding groeide de krant uit tot een veelgelezen en volwaardig weekblad voor Balk en omstreken. In de bloeitijd, rond 2004/2005 waren er ruim 5300 betalende abonnees. Een krant die direct gemist werd als deze iets te laat in de brievenbus viel. Dan begon de telefoon te rinkelen met de vraag: “Waar blijft de krant?”

Wie werkt maakt fouten

Ging het altijd goed? Eigenlijk wel, maar heel af en toe ging er weleens iets fout. “Wie werkt maakt fouten”, zei Catrienus dan ogenschijnlijk laconiek. Binnenin hem voelde dat niet goed. Fouten maken waren hem een gruwel, perfectionisme stond hoog op zijn lijst. Dit verwachtte hij ook van alle medewerkers. Hij uitte dat nooit op een autoritaire manier maar door vriendelijk en stimulerend met te zijn. “De krant maken we samen”, was zijn uitgangspunt, samen met advertentieacquisiteurs, baliemedewerksters, correspondenten, fotografen, en mederedacteur. Hij was ook altijd bereid om iedereen, gevraagd of ongevraagd, van bruikbare tips en aanwijzingen te voorzien. Op een subtiele manier gaf hij daarmee iedereen zelfvertrouwen. Vriendelijk doch beslist maande hij ook op tijd te zijn met het aanleveren van artikelen, want de wekelijkse deadline was hem heilig. Zodra die deadline, op de dinsdagmiddag, gehaald was ging de druk van de ketel en trok hij er enkele uren op uit om nog wat foto’s te maken. Wat hem trouwens goed afging. Catrienus bleek een verdienstelijk fotograaf te zijn, zoals één van de professionele huisfotografen opmerkte.

Was hij de meest ideale “baas” van het kantoor zoals iedereen zich dat wenste?

Vaak genoeg wel, maar niet altijd. Hij kon ook wel eens nukkig zijn, chagrijnig zelfs. Meestal zat er dan iets tegen en kon hij dat net niet helemaal verbergen. Waar het- of wat er dan tegen zat kwam je niet snel achter, want met zijn emoties liep hij niet te koop.

Oprukkende digitalisering

Wat hem absoluut veel pijn heeft gedaan was de steeds verder oprukkende digitalisering die het werkklimaat sterk ging beïnvloeden. Iets wat voor Catrienus, als sociaal voelend mens, moeilijk te verteren was. Door allerlei veranderingen, schaalvergroting c.q. fusies, binnen de organisatie begon de krant (“zijn” krant) hem langzaam te ontglippen.

Vanaf 1989 tot en met 2010 heeft hij zich sterk gemaakt voor de Balkster Courant. In december van 2010 voelde hij zich niet fit en ging met ziekteverlof naar huis. Hij keerde niet meer terug op de werkplek.

Thuis in Heerenveen vond hij zijn meest veilige en rustgevende plek in de laatste jaren van zijn leven. Samen met echtgenote Anneke, die hem met ongelooflijk veel warmte en zorg heeft bijgestaan, maakten ze er van wat er van te maken viel.

Hoe groot de wil ook was om door te gaan, zijn slopende ziekte zorgde dat de wereld rondom hem heen steeds kleiner werd. Op 12 mei 2018 overleed hij. Zijn woorden zijn voorbij, maar zijn werk leeft bij velen voort in goede herinnering.

Vaarwel Catrienus

Tine Hekker van Leeuwen