‘Zo gaan wij om met gevluchte mensen in ons land’

BALK - Femke de Jong, leerkracht SVN de Cocon te Balk stelt dat wij in ons land heel raar omgaan met mensen die gevlucht zijn.

Ze schrijft daarover: Elk begin is een nieuw einde

Het begin.

SVN de Cocon. De School Voor Nieuwkomers in Balk. In 2016 werd deze school geopend, na de plaatsing van het AZC. Perspectief: vijf lesjaren. De naam ‘De Cocon’ werd zorgvuldig door het nieuw samengestelde, gedreven team gekozen. Ook ik maakte onderdeel uit van dit team. Wij kozen de naam omdat wij de leerlingen die zouden komen een veilige basis wilden bieden.

En wat kwamen er veel! Waar we startten met één klas van zo’n tien kinderen groeiden we steeds verder uit. Al snel draaiden we met vier groepen. En terwijl de kinderen kwamen en gingen op het hoogtepunt zelfs met zes groepen, bijna tachtig leerlingen in totaal! Er kwamen dus nog leerkrachten bij om het team te versterken.

Samen met al deze veerkrachtige leerkrachten hebben wij het onderwijs vormgegeven en verbeterd. Tot op de dag van vandaag zijn er nieuwe ontwikkelingen. We hebben accenten op verschillende onderwijsspeerpunten gelegd. Maar tegelijkertijd telt die basis nog altijd zwaar mee: veiligheid. Zo goed als mogelijk proberen wij de leerlingen onze normen en waarden bij te brengen. Wij leren hen hoe je met elkaar omgaat, wat wel en niet kan in een groep, samen spelen, samenwerken en bovenal: respect hebben. Hierbij putten wij uit eigen ervaring en kennis, zonder externe hulp.

Op alle scholen, zo ook op de onze, is veiligheid de belangrijkste voorwaarde voor welbevinden en komen tot leren. Dit is voor elk kind belangrijk. Zowel in de leefomgeving, thuis en op school. Iets wat ik mij des te meer besef nu ik zelf moeder ben. Onze Cocon kinderen hebben echter vele onveilige situaties gekend. Zij zijn niet voor niets gevlucht uit hun thuisland en ook de vlucht op zich heeft iets met hen gedaan. Ik hoopte dat deze kinderen hen in ons land weer een beetje veilig konden voelen. Dat was één van mijn beweegredenen om leerkracht te worden op De Cocon. Ik wilde daaraan bijdragen.

Maar nu begrijp ik dat de meeste kinderen straks wéér naar een nieuw AZC moeten vertrekken. Terwijl zij ook al van verschillende centra komen. Ik hoor de kinderen vertellen over hun reis naar Nederland, onstabiele gezinssituaties, AZC’s waar ze al hebben gewoond, de verschillende scholen waar zij op hebben gezeten, de landelijke procedures. Wat brengt de toekomst voor hen?

Dit is dus blijkbaar de hulp in ons veilige land. Zo gaan wij om met gevluchte mensen, met hun kinderen. Want het nieuw gebouwde centrum gaat dicht en daarmee ook de school.

Einde.