De eerste steen en Camiel

Balk - Het is lekker makkelijk om vanachter de krant te oordelen, of hangend op de bank voor de televisie je mening te geven. Je weet namelijk nooit hoe het echt zit, je bent er simpelweg niet bij geweest. Ik heb dat deze dagen heel sterk met alle ophef over Camiel Eurlings. Toen hij nog bevlogen zijn werkzaamheden deed, was het voor de Limburgers, “us Camilke”. Nu de man van zijn voetstuk is gevallen, is niemand meer vóór hem. En ik was er niet bij, ik heb niet met hem gewerkt. Ik weet niet hoe de man functioneert en of zijn karakter opvliegend is. Maar wat ik wel weet, is dat zolang hij aan de top stond, iedereen trots op hem was. De man was publiek bezit, zeker voor de Limburgers.

Maar er zit ook jaloezie. Een gewone jongen, net als alle anderen, maar Camiel brengt het tot diplomaat en topman van de KLM. Als de man dan van zijn omvalt, dan is er ook iets als voldoening en dat zijn rare psychologische dingen. Iedereen die een publieke functie heeft zou dus een onbesproken gedrag moeten hebben. Maar dat is een utopie. Ergens staan wijze teksten; wie een onbeschreven gedrag heeft, werpe de eerste steen. Tegenwoordig worden er niet meer mensen gestenigd met stenen, maar woorden hebben dezelfde uitwerking. Als Camiel sporter zou zijn geweest, heersend kampioen op de 10 kilometer schaatsen ofzo, hadden wij het hem dan allang vergeven? Hotske Batteram hbatteram@hotmail.com