‘Feyenoordgevoel zit bij ons in de familie’

SLOTEN - Dat Feyenoord landskampioen is, is al een tijdje bekend. Dat maakt de verhalen die er achterweg komen niet minder mooi.

Iedereen heeft het op zijn- of haar eigen manier beleefd. Zo ook de familie Alting uit Sloten. Dirkje Mous (36) en Harry Alting (39), vertellen openlijk over hun passie voor ‘de Stadionclub’ en de manier waarop zij met de ontknoping van de competitie beleefden in Rotterdam-Zuid. ,,We zijn naar de Kuip gegaan tijdens te wedstrijd tegen Excelsior. Die kon je toen op grote schermen in het stadion bekijken. Dat zou de kampioenswedstrijd worden, maar dat was het niet”, zegt Mous. ,,We hebben in december al de kaarten gekocht voor de wedstrijd tegen Heracles, wat dus de kampioenswedstrijd was, we dachten in december: het zou goed kunnen dat het dan gebeurt”, vult Alting aan. De opbouw naar Heracles-thuis begon bij het verlies bij Excelsior. ,,Ik had een voorgevoel dat het niet ging gebeuren. De nacht ervoor heb ik slecht geslapen en de douche bleef koud. Ik had er geen goed gevoel bij. Toen we thuis waren kwamen het besef en de buikpijn dat het nog niet gelukt was. Dat balen van de nederlaag duurde tot aan woensdag, toen kwam wel het besef dat er nog gewoon een grote kans was dat het ging lukken”, zegt Mous. Alting herkent het gevoel. Hij was erbij in 1999 toen de titel werd gepakt. ,,Je hebt een gevoel, want je weet dat er iets groots aankomt, maar dat gevoel is wel erg lang geleden.” Iedereen beleefde de dag op een andere wijze. Dat was bij de familie uit Sloten niet anders. ,,In de ochtend brachten we Lieke (10) en Thiemen (6) weg. En om 10.00 uur gingen wij met ons drieën, Harry, Jesse en ik, die kant op. Het gevoel was goed, de douche was warm, we sliepen goed en we zongen en juichten lekker. Maar wel gepaard met spanning. Onze oudste zoon Jesse (12) ging voor de wedstrijd nog even wat eten. Dat was voor ons niet aan de orde, zo gespannen waren we.” Alting vond de sfeer rond het stadion eveneens bedrukt. ,,Je merkte wel dat het nú moest gebeuren, dat het de laatste kans was.” Mous beaamt dat: ,,Uit bij Excelsior was het veel uitbundiger in de stad, bij de Kuip en rond Varkenoord (trainingscomplex, red.). Nu kwamen we alleen voor de wedstrijd. Vroeg het stadion in, toen had je wel het idee dat het ging gebeuren. De sfeer, de vlaggen en vuurwerk. Met mensen praten die je niet kent, mooie ontmoetingen gemaakt.” ,,En als de bal er dan binnen een aantal seconden in ligt, dan weet je: het is nu klaar. We hebben wel een paar bekers gewonnen in de tussentijd, maar de schaal was echt nodig.” Concurrentiestrijd tussen Ajacieden en Feyenoorders in de familie is er overigens niet. „Ons gezin is alleen voor Feyenoord. Dat is een gevoel. De twee jongste kinderen krijgen dat ook wel mee. De jongste dochter van 10 jaar gaat zo nu en dan ook mee naar wedstrijden. We gaan meestal één keer per maand naar de Kuip.” ‘De Trots van Zuid’ begon toen de relatie met Alting in 1999 begon, zegt Mous. „Toen ging ik regelmatig met Harry mee. Dat was het meteen helemaal.” Van de Champions League zeggen de twee niet heel veel te verwchten: ,,Als we een paar mooie wedstrijden kunnen spelen en wellicht overwinteren is dat al heel mooi, maar eigenlijk is het een stap te hoog.” Op de vraag of Dirk Kuyt misschien nog een jaartje door moest om in het miljoenenbal te spelen, zeggen beiden volmondig nee: „Het is goed zo. Dit was het beste afscheid wat hij kon krijgen.” (Tekst Nick Bosma)