Douwe en Tine de Vries-Bokma 65 jaar getrouwd

BALK - Dinsdag 2 augustus vierden Douwe en Tine de Vries-Bokma hun 65-jarig huwelijksfeest. Muziek is een van de geheimen van hun lange echtelijke bestaan.

Een besloten feestje bij de Galamadammen, bezoek van de burgemeester, de nodige aandacht in de pers, het kan momenteel niet op voor Douwe (91) en Tine de Vries-Bokma (86). ‘En begin juli zijn we ook nog eens verhuisd’, vertelt Tine in een woonkamer vol met bloemen. ‘Onze stek in de Tjerk Hiddesstraat hebben we na 32 jaar ingeruild voor een huurwoning aan de Jelle Meineszleane. Het was even wennen, maar het is prima hier.’

Trouwen op een snikhete zomerdag

Het echtpaar De Vries trouwde op 2 augustus 1951 - een snikhete zomerdag – in het Balkster raadhuis. De kerkelijke inzegening voltrok zich in Nijemirdum met aansluitend in de consistorie een bescheiden feest. Drie jaar daarvoor leerden ze elkaar kennen op de Arjos Politieke Jeugdgroep in Balk. ‘Er was in onze jeugd niet zoveel te beleven in Gaasterlan’, aldus Tine die tot haar vijfde in Engelum woonde, maar in Oudemirdum haar jeugd doorbracht. ‘Dus toen kwamen we vanzelf bij deze Jeugdgroep uit. Ik ging er vooral heen voor de gezelligheid, Douwe was een serieuze jongen die er het nodige wilde leren.’ ‘Ik zag haar en dacht: ‘Oh leuk. Dat is niet zo gek’, reageert laatstgenoemde lachend. ‘Ik woonde op een boerderij in Ruigahuizen waar ik tussen vier zussen opgroeide. Ik was 15 toen de oorlog begon en ik heb heel wat onderduikers bij ons op de boerderij meegemaakt. Twee ervan zal ik nooit vergeten: Lex en Wout. Zij waren als broers voor me. Ik leerde hen Fries, zij leerden mij Engels. Ook stimuleerden ze me erg om te studeren. Ik heb twee jaar in militaire dienst gezeten, maar werd destijds helaas afgekeurd om naar de tropen te worden uitgezonden. Ik kampte namelijk met hevig eczeem. Jammer, ik had me graag voor de goede zaak ingezet.’ Ook Tine groeide op in een groot gezin waar ze als oudste dochter haar moeder zoveel mogelijk hielp. ‘Ik had wel verder willen leren, maar accepteerde ook dat dat niet zo was. We moesten nu eenmaal elk dubbeltje omdraaien. Door veel boeken te lezen heb ik mezelf ontwikkeld, en ook gespreksgroepen en vrijwilligerswerk hebben me veel goeds gebracht. Daarnaast leerde ik samen met Douwe veel van ons gezin van vier zonen en een dochter. Het leven op de boerderij, die Douwe van zijn vader over had genomen, was een druk bestaan.’ Douwe: ‘Inderdaad, het was hard werken, maar ik was boer in hart en nieren. In de avonduren volgde ik een Havo-opleiding in Heerenveen en het kwam geregeld voor, dat ik op de trekker Engelse woordjes aan het leren was. Ook zingen en muziek maken loopt als een rode draad door ons leven. Tine op het orgel, ik speel naast orgel ook piano. Muziek heeft ons door moeilijke tijden heen gestuurd.’ ‘Het is de adem van de ziel’, aldus Tine.

Genieten van het leven

Inmiddels vele klein- en achterkleinkinderen rijker genieten Douwe en Tine nog steeds volop van het leven. Op allerlei gebieden maakten ze van alles mee, ze schromen nog steeds niet om zich de nieuwste technologieën eigen te maken, getuige de iPad die op de eettafel ligt. ‘En we hebben altijd veel gediscussieerd in ons gezin,’ vertelt Tine. ‘Je hoeft het niet altijd eens te zijn met elkaar, door elkaars standpunten te bespreken leer je veel van elkaar. Het houdt je scherp. Dat is wat we ook hopen voor de toekomst: zolang mogelijk van betekenis zijn voor anderen en contacten blijven houden in de gemeenschap.’ Amanda de Vries