Meer geven dan nemen

SLOTEN - Het is geven en nemen, maar een beetje meer geven dan nemen. Dat is de lijfspreuk van Adriaan en Zwaantje Komen-Albada uit Sloten.

Dat dit werkt, mag duidelijk zijn: het echtpaar vierde dinsdag hun 65ste huwelijksdag. Van ruzie maken houdt het stel niet. Harmonie, de natuur en veel lachen. Dat is waar ze van houden. Dat dit niet alles oplost weet het stel ook. Zo verloren ze hun zoon Gerrit op 53-jarige leeftijd en hun schoonzoon die nog maar 41 jaar was. Een groot verdriet, dat altijd bespreekbaar is gebleven. Vooral dat laatste vindt Adriaan heel belangrijk. ‘Van mijn eigen ouders en grootouders weet ik eigenlijk heel weinig. Omdat er nooit over gevoelens werd gepraat. Zelf wilde ik dat anders doen. Daarom heb ik een boek laten schrijven voor mijn dochter, de drie kleinkinderen en tien achterkleinkinderen waarin ze dat allemaal terug kunnen vinden. Wie erin bladert, vindt de historie van Komen terug in de notendop. Hoe hij als kleine jongen werd geboren in Andijk en meereisde met zijn ouders die altijd op de Afsluitdijk (Zuiderzeewerken) werkten en er ook woonden. Dat hij vervolgens in Lemmer ging wonen. Dat een Duitse jongen waar hij altijd mee voetbalde en waar ze het zo leuk mee hadden op de Afsluitdijk, vele jaren later opeens in SS kostuum voor hen stond. ‘Toen wisten we dat hij heel veel verraden had in die tijd.’ Maar ook veel over zijn bijzondere werkzaamheden bij Rijkswaterstaat. ‘Ik was werktuigkundige. En met 57 jaar kon ik er al uit, omdat de regels daar toen nog in voorzagen.’ Kleindochter Anja verklaart dat ze daardoor een opa hadden die al heel jong heel veel met hun deed.

En nu schieten!

Uit het boek ook een prachtige anekdote over zijn dienstplicht. ‘Ik had twee jaar gevaren en dacht dat ze me bij de Marine wilden hebben. Niks daarvan. Ik werd ingedeeld bij de zandhazen. Moest ik daar met een mitrailleur gaan schieten. Maar ik was links en zei al, dat lukt niet. Gaf die sergeant me een schop tegen mijn voet en zei:’En nu schieten’. Nou dat deed ik. De kogels vlogen alle kanten uit. Toen sprak hij wel anders. ‘Weg hier en nooit meer terugkomen,’was het oordeel. Vervolgens mocht ik in de keuken werken. Lekker op mijn gymschoenen en een bloesje aan. En vaak bleef er nog van alles aan eten over,’zegt hij terwijl hij over zijn buik wrijft. Maar in het boek ook hoe hij ‘zijn’ Zwaantje leerde kennen. Zij was toen 14, hij 16 of 17. Die eerste ontmoeting vond plaats in Sloten, waar zij woonde. ‘Ik kwam aanlopen en zag haar broer staan die ik wel kende. Ik vroeg hem wie daar stond. Hij antwoordde, dat is mijn zuster. En nam me meteen mee naar hun ouderlijk huis.’ Zij bekent wel dat ze elkaar eerder hadden gezien en dat er toen al wel wat ‘flikkerde’. Vanaf toen was het eigenlijk aan tussen de twee. Maar hij ging de zee op. ‘Toen moesten we brieven naar elkaar schrijven,’zegt zij. Mooie romantische brieven ware het volgens haar. Maar wel in een beetje geheimtaal af en toe. ‘Want mijn moeder zat er ook altijd in te sneupen. Je kunt dus niet alles schrijven,’lacht ze. Hij herinnert zich nog dat hij eerst wel even gekeurd moest worden door de ouders. Belangrijke vraag was wel of hij ook kerkelijk was. Dat bleek in orde, want hij was hervormd. Uiteindelijk trouwde het stel 65 jaar geleden in Sloten. In een mooi pak en een mooie jurk en de feestelijkheden hielden ze thuis. ‘Nu denk ik wel eens wat waren we jong toen we trouwden. Toen was het echter heel gewoon,’zegt Zwaantje. Overigens had dat ook te maken met het feit dat ze als ze samen wilden wonen in een huis getrouwd moesten zijn. Hun woonplaats werd Urk, waar ze het volgens eigen zeggen erg goed hebben gehad. De vensterbank staat vol kaarten, grotendeels uit datzelfde Urk. ‘We hebben 33 jaar op Urk gewoond. En we krijgen nog altijd vis van mensen daar.’ Dat kleindochter Anja de Vries een Facebookactie heeft opgestart om er voor te zorgen dat opa en oma zoveel mogelijk kaarten krijgen, vindt het paar overigens erg leuk. ‘Er zit zelfs een ballonfelicitatie bij van iemand die we helemaal niet kennen. Allemaal onbekenden sturen ons kaarten.’

Dikke tuut

Maandag was de burgemeester bij het paar op bezoek, dinsdag kwamen buren en bekenden even langs om te feliciteren. En zaterdag is het echt feest, want dan wordt het grootst gevierd bij De Hege Gerzen. ‘Maar dan is mijn man ook jarig. Hij wordt dan 88,’stelt Zwaantje. Voor de foto kruipt ze even naast hem. Hij is net geopereerd aan zijn voet en moet een teen missen. ‘Het zou eerst de hele voet worden. Diabetes he. Maar toen ik wakker werd, merkte ik dat mijn voet er nog aan zat. Geweldig.’ Zij zit ondertussen naast hem op het tafeltje. En dan spontaan even een dikke tuut en een dikke knuffel. Meintje Haringsma