Kunstenaar Theo Schouten vertelt

Balk - In januari van dit jaar publiceerde de Balkster Courant een artikel over kunstenaar Theo Schoutenen wat zijn beweegredenen zijn.

Bovendien werd duidelijk dat hij is geïntrigeerd door hoe onze menselijke bovenkamer werkt.
Zijn driedimensionale en abstracte belevingen zijn een uiting van deze interesse. Omdat de website toen niet helemaal goed werkte, het artikel nog een keer. Maar nu ook met een filmpje van Gertjan Groenendijk ter ondersteuning. 
[embed]https://www.youtube.com/watch?v=sYxtHHWRAzg&feature=em-share_video_user[/embed]
HINDELOOPEN – Hij woont op een ‘daalders plakje’. In het centrum en de sloep voor de deur. ,,Het heet hier ‘Achtvoet’ omdat het stoepje precies acht voeten meet”, grijnst Theo Schouten.
De import Fries kwam twee en een half jaar geleden vanuit Haarlem naar Hindeloopen. ,,Ik kende het stadje niet, maar was er meteen verliefd op”, bekent hij. Hij betrok een karakteristiek huisje waar het nodige aan verbouwd moest worden en maakte er tevens een galerie van. ,,Ik vind het fantastisch als mensen zomaar even binnenlopen. Hou ervan om met ze
in gesprek te gaan. Wat mij intrigeert is de wijze hoe wij als mensen functioneren. De contrasten tussen rond, afgerond en hoekig, recht en rechtlijnig vind je daarom terug in mijn werk.”

Ongewenst

Schouten was ongewenst en kende een jeugd waarin hij nagenoeg niet naar school ging. Pas vanaf de zesde klas van de lagere school werd het een beetje menens. Daarvoor luidde hij de schoolbel en tekende hij alles wat los en vast zat. Het was ook in die klas dat hij voor het eerst een officieel doosje met wascokrijt kreeg. ,,Ik viste meteen de primaire kleuren eruit”, zegt hij vastberaden. ,,Wist dat die belangrijk voor me waren. Ik was graag creatief bezig en ging na de lagere school naar de Ambachtsschool.
Ik werd uiteindelijk etaleur en belandde vervolgens in de interieurwereld. Twintig jaar lang richtte ik restaurants en hotels in binnen- en buitenland in. Een geweldige job. Talen waren een probleem voor me, maar met handen en voeten communiceren ging me prima af. Toen ik in 1995 mijn rug flink gesloopt had en afgekeurd werd, besloot ik mij volledig op het kunstenaarschap te richten. In het begin vond ik het lastig om uit te leggen wat ik nu precies deed. ‘Kleurplaten maken’ zei ik destijds bij de galeries in Haarlem. Maar dat mocht ik niet zeggen. Dus noem ik ze sinds die tijd
driedimensionale, abstracte belevingen.”
Geef Schouten een schildersdoek, specialboard, stanleymes en verf in wit, geel, zwart, blauw en rood en hij maakt de mooiste werken. ,,En tijd en geduld”, voegt hij daaraan toe. ,,Want het komt precies, ook al werk ik zeer intuïtief. En dat
leidt er vervolgens weer toe dat ik soms wel met vier of vijf werken tegelijk bezig ben en dus gek word van mijn eigen bovenkamer. Je kunt je voorstellen dat als een werk echt klaar is, ik compleet instort. Dan ben ik even helemaal op. Dan
kan ik niet zomaar weer met wat nieuws beginnen, daar moet tijd tussen zitten.
En ik moet eerlijk zeggen: het is me ook nog nooit gelukt om datgene exact te maken wat ik in mijn hoofd heb. Ik kijk weinig naar collega’s, maar heb wel zo mijn inspiratiebronnen. Escher, Mondriaan, Theo van Doesburg. Ik kan iets wat
zij niet konden, omdat de materialen waar in nu mee werk in hun tijd niet bestonden. Die nieuwe technieken heb ik mijzelf aangeleerd, ook omdat ik volledig autodidact ben. Uitgangspunt van mijn werk is dat ik het zelf mooi vind. Ik maak het niet voor een ander. Natuurlijk is het fijn als de ander het kan waarderen. Ik heb ook moeite om afstand van mijn werken te doen. Het zijn mijn kindjes. En die worden door middel van bijvoorbeeld huurkoop de laatste tijd wat vaker te vondeling gelegd.” Schouten slikt even en besluit dan geroerd: ,,Als ze maar goed terecht komen.”
Amanda de Vries