Een lach en traan bij afscheid AZC

BALK

Hoewel er nog best wat mensen wonen, was vrijdag het afscheidsfeest van het AZC Balk. Bewoners, voormalige bewoners, vrijwilligers en anderen die met het centrum te maken hebben gehad kwamen samen om met elkaar te praten, te dansen, te eten en te lachen en te huilen.

Aan een bankje zit een hele medische staf met elkaar te eten en te praten. Huisarts Frank Meijer met verpleegkundigen, mensen van de GGD , Jeugdzorg en de GGZ. Makkelijk om hun werk in te vullen was het niet vertellen ze. ‘Mensen werden ad hoc aangenomen en ook weer ontslagen. Het COA heeft hier in de omgeving gewoon gevraagd wie de medische verzorging ging doen. Alsof er niet al een enorm huisartsentekort is.’ De houding van datzelfde COA was ook erg uit de hoogte vinden ze. Assistentes werden her en der zo neergezet en moesten regelmatig naar Den Helder. ‘Terwijl de afspraak was dat ze maximaal 1 uur reistijd mochten hebben.’

Ook bleek de aanname van het COA niet te kloppen dat er vooral hoogopgeleide Syrische vluchtelingen naar Balk zouden komen die allemaal wel Engels zouden spreken. Er waren juist veel mensen bij die helemaal niet konden lezen en schrijven. Hoe ze dan hier zijn gekomen, heeft het team zich wel eens afgevraagd. ‘Analfabeet en zonder geld? Maar of de verhalen klopten, daar hielden wij ons niet mee bezig,’

Wat ze in de praktijk zagen waren veel getraumatiseerde gezinnen die enorme omzwervingen hadden gemaakt. ‘En in het begin liep het hier in Balk ook niet erg lekker. Er was overlast van een bepaalde groep, maar dat werd afgewenteld op alle mensen met een soort burgerwacht. Terwijl juist die gezinnen met kinderen zo’n leuke groep was. Als je dan naar buiten keek, zag je hen daar allemaal lekker spelen. We zullen ze dan ook erg missen, maar we denken de mensen in Balk en ook de middenstand ook.’ De medici zagen vooral veel mensen met psychische klachten. ‘Als je veel stress hebt, krijg je veel spierpijn. Daarmee kwamen ze dan naar het spreekuur, niet wetende dat hun stress de oorzaak was.’ Als een echt afscheid ervaren de medici het nog niet. ‘De meeste bewoners ook niet, omdat ze nog niet echt weggaan. Maar de gezinnen met kinderen vertrekken wel zo snel mogelijk, zodat ze elders naar school kunnen na de zomervakantie. Bovendien is in deze hechting een relatief begrip: Veel mensen waren binnen een jaar alweer verdenen.’’ De groep zegt verder heel veel respect te hebben ervaren van de mensen. Lachend:’Alleen vonden sommigen wel dat Frank Meijer nooit huisarts kon zijn. Hij leek daar volgens hen niet op.’