“Je moet wat voor een ander over hebben”

Brugwachter Henk Spijker is één van de vrijwillige brugwachters van Balk. Hij maakt deel uit van een groep van mannen die allemaal de 70 is gepasseerd Foto: Meintje Bojang

Brugwachter Henk Spijker is één van de vrijwillige brugwachters van Balk. Hij maakt deel uit van een groep van mannen die allemaal de 70 is gepasseerd. Dat zou je overigens niet zeggen, Spijker oogt veel jonger en heel kwiek. Datzelfde geldt voor de andere brugwachters, vindt hij. En de mannen staan er toch maar mooi elke dag weer.

Ze doen het voor Balk zegt hij. Omdat dit het dorp goed doet, de bedrijven er wel bij varen. “Je moet wat voor een ander overhebben,” vindt hij. Maar daarnaast is het ook gewoon heel leuk en gezellig werk. Ook wel inspannend werk trouwens, want om beide bruggen met de hand te bedienen moeten maar liefst 10 handelingen worden verricht. En degene die de brug bedient, fietst continue van de ene naar de andere brug.

Iets magisch

Brugwachter Henk heeft zijn hesje nog in de tas als de redactie aan komt. De tijd van het openen van de bruggen is dan ook nog niet gestart. Dat zal een kwartiertje later ongeveer gebeuren, want van 15.15 tot 19.00 uur vervullen de heren hun dienst. Er gebeurt trouwens iets magisch’ als de hesjes worden aangetrokken zegt hij. “We moeten ze aan voor de verzekering, maar het maakt natuurlijk ook dat we herkenbaar zijn. En daardoor krijg je allerlei vragen. Zoals waar je lekker kunt eten, waar een bepaald gebouw is, waar ze een bepaald product kunnen krijgen of wat er leuk is in de omgeving.”

De meeste sloepen kunnen overigens ook wel onder de bruggen door zonder dat de brug opengaat. Maar voor de hogere exemplaren moet wel gedraaid worden. Dat is voor de verhuurders fijn, die weten dat ze hun gasten tot 7 uur een boot kunnen verhuren. Dat verhoogt de aantrekkelijkheid, weet hij. Maar het is natuurlijk ook voor de mensen in de boten zelf, of het nu een huurboot of een eigen boot is, heel fijn. De mannen op de brug moeten daarvoor echter wel de nodige handelingen verrichten. Want alles gaat met de hand. Zelfs de veiligheidsbomen moeten handmatig naar beneden gehaald worden. “En je moet overal ogen hebben, het gevaar altijd in de gaten houden. Als bomen automatisch naar beneden gaan, ben je daar niet of veel minder mee bezig.”

Ons ja is echt ja

De groep brugwachters neemt hun werk dan ook uiterst serieus. Sinds dit jaar wordt ook het werkschema door Obe gemaakt, één van hen. Voorheen regelde Plaatselijk Belang Balk dat allemaal, maar nu regelen ze dat zelf. “Dat gaat heel goed. Maar komt er iets tussen bij iemand, dan lossen we dat zelf met elkaar altijd wel op. We hebben een telefoonlijst en dan wordt gebeld met de vraag of iemand het over kan nemen. Dat lukt altijd. Ons ja is namelijk echt ja. En we weten precies wat we aan elkaar hebben.”

Brugwachter Henk merkt al wel dat het rustiger aan het worden is. “Een paar weken geleden lagen er altijd al boten te wachten. Nu is dat niet het geval.” Als hij zijn hesje heeft aangetrokken, arriveert er inmiddels toch een boot. Het karakteristieke klompje wordt tevoorschijn gehaald. Mooi vinden de meeste mensen dat, zegt hij.

Voor Balk

En de bregewippers zelf? Die doen hun werk, maar zitten ook vaak met elkaar in hun kantoortje of op het leugenbankje. Gezellig even met elkaar kletsen. Maar met zicht op de Luts zodat ze weten dat er een boot aankomt nog vaak voordat ze gebeld worden. Wel zouden wat hen er wel wat meer zaken geautomatiseerd mogen worden zoals het neerlaten van de bomen. “Het zijn echt wel heel veel handelingen die je handmatig moet verrichten. En je fietst ook nog eens de hele tijd heen en weer. Dus dat zou een hele verbetering zijn.” Voorlopig kwijten de heren zich gewoon zonder te mopperen van hun taken. En hun beloning: gezelligheid en één keer per jaar een gezamenlijk diner dat hen wordt aangeboden. Maar daar doen ze het niet voor. Ze doen het voor Balk. Omdat je iets voor elkaar en de gemeenschap over moet hebben.

Nieuws

menu