Andries de Vries 50 jaar lid van toneelvereniging St. Martinus uit Bakhuizen. 'Zolang het kan ga ik door'

Andries de Vries met een bos bloemen en de oorkonde en de gouden speld die hij kreeg vanwege zijn jubileum. Foto Op 'e Hichte

Andries de Vries uit Bakhuizen is gehuldigd vanwege zijn 50-jarig lidmaatschap van de toneelvereniging St. Martinus uit zijn woonplaats. Hij kreeg een oorkonde en een gouden speld namens de Nederlandse Vereniging voor Amateurtheater. Van de toneelvereniging zelf kreeg hij een bos bloemen.

Toen De Vries 19 was, kwam de toenmalige voorzitter Herman Mous bij de Vries aan de deur en vroeg of hij zin had om bij de toneelvereniging te komen. ,,Ik was wel verrast maar dacht laat ik het maar proberen. Eigenlijk had ik op dat moment er weinig mee en veel meer met voetbal”, zegt de nu 69-jarige De Vries. ,,In het begin speelden wij Nederlandstalige stukken, zoals bijvoorbeeld ‘De vergulde os’ en daarin was ik de notaris. Mijn rol was toen maar vijf minuten. Wel kreeg ik de smaak de pakken.”

De Vries noemt de toneelvereniging die momenteel ongeveer zeventien leden telt een gezellige ploeg waarin hij zich meteen thuis voelde. ,,De eerste drie jaar waren de stukken Nederlandstalig. In die tijd ontstond de Friese toneelbond, die deelde verenigingen in klassen in en beoordeelde de uitvoeringen en toen kreeg je punten voor decor, aankleding en spelen voor het publiek. De voorstellingen werden hiermee in het Fries.”

Ook werden de rollen van De Vries steeds groter en in het begin vaak als ‘de zoon van’. ,,Ik heb in 46 stukken meegespeeld, zo was ik een baas die zich vermomd had als malloot om zo onder het personeel te kunnen zijn. Als directeur zat ik dan achter een bureau dat, door er op te leunen, moest inklappen. Dat gebeurde ook in Heeg toen wij daar voor een personeelsvereniging speelde, maar daar vloog het bureau van het toneel af bovenop de prijzen die daar uitgestald stonden. Grote hilariteit natuurlijk.”

Mooiste rol

Zijn mooiste rol noemt De Vries die van Sil de Strandjutter. ,,Met deze uitvoering hebben we ook de prijs van de Friese toneelbond gewonnen, 250 gulden. Ook de decors maakten we zelf. Ik was van huis uit schilder dus deed ik vaak het behang en schilderwerk. Die waren altijd goed verzorgd.”

Dieptepunten waren er ook. Zo moest De Vries door ernstige gezondheidsproblemen een paar keer verstek laten gaan. ,,Ook waren er komische incidenten, zoals met onze souffleuse. Iemand was zijn tekst kwijt, waarop een van de spelers voor de volle zaal ging staan en zei: ‘Dat staat er helemaal niet’. Zelf ben ik mijn tekst ook wel eens kwijt, maar ik heb dan vaak de neiging te gaan improviseren.”

St. Martinus zelf trad voorheen op door heel Friesland. ,,En dat was pittig, want je moest het decor meenemen, opbouwen en na de voorstelling weer afbreken en meenemen. Het leverde wat geld op, maar kostte ook veel tijd. Dus op een bepaald moment is besloten dat niet mee te doen en alleen nog op treden in Bakhuizen.”

Zolang het kan zegt De Vries door te willen gaan met toneelspelen. ,,De coronatijd gooide vorig jaar roet in het eten, maar ik hoop nog wel een voorstelling te kunnen spelen. En als je bij de toneelvereniging gaat, kun je niet verzaken vanwege de afhankelijkheid van elkaar. Daar tegenover staat dat de gezelligheid bijzonder groot is.”

Bron dorpskrant Op ‘e Hichte

Nieuws

menu